Elke seconde die achter je ligt, krijg je nooit meer terug. En als je ‘m niet nuttig besteedde, ben je je leven aan het vergooien. Zeggen de time-managementgoeroes. Met peperdure cursussen leren ze je efficiënt en effectief met je tijd om te gaan. Dat kan sneller en goedkoper. Professioneel buttkicker Jan Dijkgraaf legt uit hoe. Zodat je de eerste tijdwinst binnen hebt. Niet om meer werk te verstouwen, maar om Leuke Dingen te doen…

STEUN RO

1 Blijf weg uit de file

Een beetje vent (of vrouw met ballen) houdt van autorijden. Maar niet van autostilstaan. En toch is dat wat we met zijn allen elke dag twee keer doen. ‘s Ochtends en ‘s avonds. En natuurlijk kun je dan een taalcursus isiZulu of een hbo-opleiding Nuttige Handwerken op cd gaan volgen (of het nieuws) om de tijd te verdrijven, maar daar is – in alle eerlijkheid – geen fuck aan. Vermijd dus die files. Hoor ik jou, de gezagsgetrouwe loonslaaf, al weer mekkeren dat je baas je ziet aankomen – na de file – en naar huis ziet gaan – voor de file – terwijl al je collega’s met het zweet in hun bilnaad carrière zitten te maken? Dan heb je het concept niet goed begrepen. Je begint vóór de file en gaat naar huis als je werk af is. Wil je werkgever niet aan dat kleine beetje flexibiliteit en verplicht-ie je twee keer per dag CO2 te gaan uitstoten op een A-weg? Zoek een andere werkgever. Je tijd is kostbaar. En dit is de volgende eeuw.

2 Onbereikbaar zijn is oké

Mooi hoor, die iPhone 7 of dat ontplofding van Samsung. En gezellig hoor, die kantoortuin met al die intermenselijke kruisbestuivingen. Maar godskolere, je wordt per mail, sms, Twitter, WhatsApp, telefoon en ook nog IRL wel heel erg bereikbaar voor iedereen. En ze vallen jou altijd lastig op het moment dat het hen uitkomt, die friends/matties/collegae. En dus niet op het moment dat het jou uitkomt. En a) willen ze dan iets van je (meestal iets onbelangrijks) en b) halen ze je uit je ritme. De Echte Slimmeriken weten het al lang: onbereikbaar zijn in het Nieuwe Cool. Dus niet obsessief mail of dm’s checken, die telefoon gewoon uitzetten (de voicemail-functie is er niet voor niets), ring- en pieptones zijn voor kleuters (uit die zooi!) en in een kantoortuin zitten, sorry hoor, maar dan ben je dus echt een watje. Je hebt muren om je heen nodig. Dichte, bij voorkeur. Om dingen aan op te hangen. Kunst enzo.

3 Rot op met je cc’s!

Twee mensen zijn in gesprek met elkaar. Ze trekken jou er aan je jasje bij. En ze praten verder zonder te verwachten dat jij je in het gesprek mengt. Of nog erger: twee mensen zijn in gesprek met elkaar. Een van de twee geeft jou stiekem een oortje, zodat je het gesprek van achter je bureau kunt afluisteren. Gebeurt niet? Gebeurt tientallen keren per week of (in een echt verrotte ambtelijke bende) zelfs dag. Alleen heet het geen meeluisteren of afluisteren, maar cc of bcc. Voor de early mail-adapters onder ons: ‘Carbon Copy’ of ‘Blind Carbon Copy’. Heel simpel: je bent te goed om alleen maar te mogen meeluisteren en te weinig fout na de oorlog om stiekem te gaan afluisteren. Laat al je cc- en bcc-mailtjes dus in een aparte mailbox binnen komen (filtertjes/rules zijn goud waard!) en flikker ze eens per maand ongelezen weg. Geen haan die er naar kraait en jij wint úren van je kostbare tijd.

4 Waarom moet het beter?

Je moet je eens realiseren hoe veel tijd je besteedt aan het béter maken van dingen die al goed zijn. En aan het nóg beter maken… Ik ga je iets geks vertellen: dat is zonde van je tijd! Moet je niet meer doen! Stel: je maakt een artikel voor een tijdschrift. Voor jou is dat het belangrijkste onderdeel van dat blad. Die ene vergeten komma? Jij zult ‘m missen. Dat woordje ‘misschien’ dat je wellicht toch beter door ‘eventueel’ had kunnen vervangen? Jou zal het opvallen. Maar de lezer van dat prachtblad (bijvoorbeeld: Men’s Health) interesseert het geen ene reet. Die kijkt namelijk naar het geheel. En die vindt het gewoon een slecht, redelijk of goed verhaal. Dus bespaar jezelf de pijniging van het perfectionisme: goed is goed (tenzij je de chirurg bent die mij gaat opereren, dan verwacht ik de allerallerallerallerbeste kwaliteit – anders maak ik je af!).

5 Papier hierrrrrr!

Is papier uit? Moet alles digitaal? M’n reet! To do lijstjes (altijd maken!) moeten op een papiertje naast je liggen. En creatieve ingevingen schrijf je op een PostIt (of een usem-kaartje, als je hip bent). De ouderwetse to do-list, ja, die moet je gewoon maken. Opdat je jezelf niet overschat (een goede to do-list maken is een cursus time-management van zichzelf – om er ff een interessante zin tussendoor te gooien). En je maakt die to do-list ook omdat het gewoon lekker is om een afgeronde activiteit af te vinken. Done! Next! Wat die ingevingen betreft: het is verdomd onbeleefd als je sex hebt met je/een vrouw/man om te zeggen: “Sorry schat, even mijn iPhone opstarten en een notitie maken van die briljante ingeving die ik zojuist kreeg over het voorraadbeheer bij de afdeling post- en andere zegels”. Die losse flodder op een papiertje maak je echter ongemerkt tijdens het zoeken naar een condoom. Maar ff serieus: wat je noteert, vergeet je niet én hoef je niet te onthouden. Dus vandaar.

6 Zoeken is het nieuwe bewaren

Dingen bewaren, het is een tweede natuur van… ja, van wie niet? Verhuis maar eens om de paar jaar, dan zul je verbaasd zijn over de hoeveelheid ongeopende dozen die je ook weer op de volgende zolder zet. Tot de volgende verhuizing. Zo is het op het werk ook: we bewaren te veel. En goed bewaren is archiveren en archiveren is een tijdrovende k**-klus voor Saaimensen. Als je Google goed gebruikt, weet je het eigenlijk wel: niet doen. Goed digitaal kunnen zoeken is het nieuwe bewaren. Wat je ouderwets bewaart, vind je namelijk zelden terug op het moment dat je het nodig hebt. Want de logica in je bewaarsysteem, die ben je dan al lang vergeten. Gewoon goed zoeken met Google dus. Of met de zoekfunctie op je computer/tablet/telefoon.

7 En we hebben een… ja!

De meeste tijd op de kantoorvloer wordt verspild aan uitgestelde beslissingen. Iemand vraagt iets, vaak een gunst. Je reageert vervolgens niet primair, maar gaat er over nadenken (tijdrover 1), er een nachtje (on)rustig over slapen (tijdrover 2), er over beslissen (tijdrover 3), er over nadenken hoe en wanneer je je beslissing gaat mededelen (tijdrover 4) en als het een beetje tegen zit ook nog er even lekker een potje over discussiëren met de vragensteller (tijdrover 5). Manmanman, wat een waste of time! Doe eens het volgende: beslis meteen ‘ja’ of ‘nee’! Kun je er altijd – als het echt een heel slechte beslissing was – later (“met de kennis van nu”) op terugkomen.

8 Hoe is de kont van een koe

Iedereen kent het spreekwoord waarin je achteraf een koe in de anus tuurt. En voor wie het niet kent: ‘Achteraf kijk je een koe in de kont’. Toch wordt er altijd als er ergens iets fout is gegaan heel veel tijd besteed aan ‘hoe dit nu toch allemaal heeft kunnen gebeuren’. Niet alleen in de politiek (Bijlmer, Enschede, Moerdijk, Srebrenica, Fyra en te zijner tijd de JSF), maar ook bij bedrijven. Het doel: een schuldige kunnen aanwijzen – een ánder als schuldige kunnen aanwijzen, om precies te zijn. Zo zonde van de tijd. Bedenk gewoon vooraf hoe dingen wel goed kunnen gaan. En doe ze dan zo. En dan natuurlijk niet via allerlei overbodige check’s and balances, want procedures staan in dienst van het doel. Het doel is het enige belangrijke, de rest is ballast en voer voor vergadertijgers (waarover zo meer). En die vréten een tijd, dat wil je niet weten. En daar wil je niet bij zijn. Nou, doe dat dat niet. Ga wérken…

9 Fuck de vergadering

Ja, de vergadertijgers dus. Er zijn mensen die acht meetings op een dag in hun agenda hebben. En die zijn dan druk. Tja. Ook dom. Het kan en moet gewoonweg minder. Trucs om vergadertijgers te zieken (staand vergaderen, om 8.00 uur ‘s ochtends of na 17.00 uur ‘s middags, enz., enz.) trek ze vooral uit de kast om te bezuinigen op je kostbare tijd. Maar nog beter: vergader echt zo min mogelijk. Dit is de checklist: 1. Moet je er per se bij zijn?, 2. Is er een heldere agenda?, 3. Gebeurde er in het verleden ook iets met de uitkomsten? Noteer je ook maar één keer een nee: wegblijven. Met één van de drie argumenten die ik je net gaf: 1. Ik ben niet nodig, 2. Het is vergaderen-om-het-vergaderen of 3. Ik heb al een hobby.

10 Nee, nee, nee en… nee

De ultieme timesaver voor slimme mensen heb ik natuurlijk voor het laatst bewaard. Je moet één woord uit je hoofd leren: nee. No. Non. Nein. Não. Nej. Mag ook in een van de andere zes- tot zevenduizend talen op de wereld. Niet willen pleasen, gewoon omdat je druk genoeg bent met je eigen werk, is de basis achter een krachtdadig ‘nee’. En dan moet je natuurlijk geen ‘nee’ zeggen op een volstrekt gerechtvaardigd verzoek. Tenzij je God bent. Maar al die shit die anderen op jouw bordje willen leggen, omdat zij zo nodig eens een weekend niet aan hun werk willen denken, díe shit hou je lekker af. Bedenk bij elke tijdrovende vraag razendsnel (zie 7) of een ‘ja’ verplicht is. En in alle andere gevallen: zeg ‘nee’. En daarvoor hoef je niet eens ‘sorry’ te zeggen. Jouw tijd is kostbaar!