Gijs de Vries is vier jaar directeur geweest van het Nederlandse Rode Kruis en maakte daarin het 150-jarig jubileum van het Nederlandse Rode Kruis mee. Binnenkort vertrekt hij, omdat hij met zichzelf had afgesproken zich vanaf zijn zestigste meer te gaan richten op toezichthoudende functies en commissariaten. Maar niet voordat hij een openhartig kijkje achter de schermen geeft in drie onderdelen: Emotioneel inkomen, het salaris & de risico’s, toekomstvisie.

STEUN RO

Uit welke wereld bent u, zakelijk gezien, afkomstig?
‘Voordat ik in 2013 bij Het Rode Kruis aan de slag ging, was ik jarenlang Managing partner bij het accountancy, belasting- en bedrijfsadviesbureau Ernst & Young. Ik werkte er dag in dag uit met allemaal van die eager beaver jongens die weliswaar hard werkten maar van tijd tot tijd ook op de deur klopten om salarisverhoging. Als een soort dooddoener wilde ik daar dan weleens op zeggen dat het niet alleen maar om de harde pegels gaat, maar vooral aan wat je er zelf aan hebt en hoe je je kunt ontwikkelen. Oftewel: de emotionele kant van het werk. Dat is voor mij ook de reden geweest om op een gegeven moment uit die consumptiewereld te stappen waar het uiteindelijk toch alleen maar ging om targets halen en geld verdienen, en in het bijzonder om de inkomens van de partners veilig te stellen. Ik weet dat het hoort bij de zakenwereld, maar ik was er op een gegeven moment echt wel klaar mee. Ik zal niet ontkennen dat ik genoten heb van de vele kleine en grote projecten waar ik aan heb mogen werken, maar de andere kant van de medaille is dat je de hele dag verantwoording moet afleggen aan aandeelhouders en moet ingrijpen door te saneren als het aan het einde van een kwartaal niet goed is gegaan. Ik was 55 en merkte dat het werk mij niet meer de bevrediging van voorheen gaf.’

Wat gaf uiteindelijk de doorslag voor uw overstap?
‘Het feit dat ik lymfeklierkanker kreeg heeft me daar gek genoeg enorm bij geholpen. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt, dat het leven eindig is en je gaat denken: wat heeft de ziekte me nu eigenlijk geleerd? Ik kwam tot de conclusie dat je gezondheid niet kunt afdwingen maar geluk wel degelijk. Voor mij betekende dat, dat ik niet langer voor het geld wilde blijven gaan maar voor een maatschappelijk meer relevante invulling van mijn leven. Ik kan me nog goed herinneren dat ik thuis mijn laptop open klapte en de advertentie van de headhunter binnen zag komen: ‘Directeur Rode Kruis gezocht’. Toevallig had ik me de avond ervoor net ingekocht in een ander initiatief, maar wel met de clausule dat ik er niet aan vast zou zitten als er een offer I can’t refuse voorbij zou komen. Dat was dit dus, hier moest ik gewoon voor gaan. Ik zie nog mijn vrouw languit op de bank liggen, met haar benen in de lucht wiebelend toen ik vertelde dat mij de functie was toegewezen. Ze is zelf al jarenlang met een goed doel bezig in Afrika en ook mijn beste vriend Dito doet mooie dingen in die richting. Eindelijk pas ik nu zelf ook in dat rijtje.’

Had u deze keuze ook gemaakt als de ziekte zich niet had geopenbaard?
‘Misschien had ik er dan langer mee gewacht maar uiteindelijk toch ook wel de stoute schoenen aangetrokken. Iedereen krijgt op een gegeven moment bepaalde triggers in het leven en dit was blijkbaar die van mij. De specialist die mij behandelde kon me na twee weken al vertellen: ‘Gijs, je bent er vroeg bij dus ik ga je weer beter maken’. Dat gaf me enorm veel energie om weer vooruit te kijken. Mijn leven hier op aarde zit er voorlopig nog niet op en met al mijn ervaring kon ik deze functie de afgelopen jaren ook aan. Ik durf rustig te zeggen dat 90 procent van de partners bij Ernst & Young aan de accountancy en fiscalistenkant niet in staat waren geweest om deze functie te vervullen omdat ze maar één kunstje kunnen. Ze hebben niet de bestuurlijke achtergrond of zich ontwikkeld in nevenactiviteiten zoals ik dat heel bewust wel heb gedaan. Daarnaast kon ik het me gelukkig ook veroorloven om financieel een stapje terug te doen en uit die gouden kooi te springen waar ik in zat. Ik verdiende de afgelopen periode vijf keer minder dan daarvoor maar kreeg er daarvoor wel tien keer zoveel emotioneel inkomen voor terug. Dit is een baan die ik mocht doen en ik heb er nooit spijt van gehad. Deze omgeving, met al die stakeholders en het inlezen op al die nieuwe dossiers waarvan ik vroeger misschien dacht ‘wat lees ik nu eigenlijk’, waren een geweldige uitdaging voor mijn intellectuele vermogen. Een forse cultuuromslag op zakelijk gebied.’

Hoe hebben uw ziekte en Het Rode Kruis u als persoon veranderd?
‘Ik ben nog meer gaan letten op mijn slaap, voeding en wandel elke dag. Ik bereik nu zestig lentes maar ben fitter dan ooit tevoren. Ook ben ik gaan schrijven, een eigen boek voor de familie, als een soort therapie en ik mediteer nu dagelijks in plaats van alleen maar in het weekend. De coach van voormalig tennisster Kim Clijsters vertelde me dat wanneer je minimaal zes uur per dag slaapt, gezond eet, voldoende water drinkt en drie uur per week sport, het onmogelijk is een burn-out te krijgen. En of dat nu waar is of niet, ik heb diezelfde dag nog mijn kelder omgebouwd tot fitnessruimte en fiets er inmiddels elke week zes uur extra bij. In mijn vorige job begaf ik me qua werkdruk nog weleens in de rode zone, maar deze wake-up call, gecombineerd met het weer genezen van mijn ziekte en de jaren bij Het Rode Kruis hebben me echt een fitter en gelukkiger mens gemaakt. Ik werkte in deze huidige functie eigenlijk nog harder dan daarvoor, maar omdat ik er zo ontzettend van genoot kostte het me totaal geen moeite om een extra tandje bij te zetten. Als je luistert naar je hart, dan klopt het. Ook op scholen, universiteiten en bedrijven zou daar meer aandacht aan gegeven moeten worden.’