3Onderzoekt beoefende weer een mooi staaltje onderdompelingsjournalistiek in de aflevering van 18 november. Was het eerder presentator Johan Eikelboom die zijn lichaam ter beschikking stelde van het programma, door vorig seizoen een poging te doen in tien weken tijd het lichaam van een bodybuilder te kweken, ditmaal was het aan de vrouwelijke presentatrice Anne-Mar Zwart om de extremen op te zoeken: in vijf weken naar het lichaam van een bikinimodel. Terwijl de aflevering zich richtte op de ongezonde gewoonte om (te) dunne modellen op de catwalk en in tijdschriften te gebruiken, eindigt de aflevering zodanig dat de boodschap eigenlijk teniet wordt gedaan.

Ondanks alle maatregelen die er de afgelopen jaren zijn genomen om modellen bijvoorbeeld een bepaalde minimale body mass index te laten hebben bestaat de modellenwereld nog altijd uit graatmagere, veelal blanke, lange meiden. Reden voor het maatschappelijke jongerenprogramma 3Onderzoekt om zich tijdens deze aflevering in de internationale modellenwereld te storten. Waar Johan Eikelboom op bezoek gaat bij mensen uit de industrie, probeert Anne-Mar Zwart in vijf weken tijd naar het lichaam van een bikinimodel toe te werken. Nu is Anne-Mar verre van dik, ze is niet eens stevig te noemen. Maar zo streng zijn de eisen dat ze vijf weken lang haar calorie-inname moet beperken, dagelijks een flinke work-out moet doen en op een gegeven moment zelfs aan de extreme detox moet in een poging op haar streefmaten te komen. Onmenselijk, dat is de boodschap van deze aflevering van 3Onderzoekt.

Standaard maten
Zoals het programma uitlegt zijn er eigenlijk twee modellenwerelden. Er is de commerciële kant, waar Victoria’s Secret en bijvoorbeeld het modellenwerk bij kledingmerken als H&M en Zara toe behoort, en de haute couture. Zijn de eisen voor commerciële modellen wat minder streng (al zou je dat niet altijd zeggen als je de bikinimodellen van Victoria’s Secret op de catwalk ziet), in de haute couture-wereld moet je er het liefst als kleerhanger uitzien. Voormalig presentatrice van Holland’s Next Top Model en zelf topmodel Yfke Sturm legt uit waarom: “Hoe dunner je bent, hoe mooier de kleding valt. Als je brede heupen hebt, gaat dat jurkje toch anders zitten”. Ze vertelt het alsof het een universele waarheid is, alsof ze vertelt dat je kip goed moet doorbakken, want rauwe kip ga je natuurlijk niet eten.

Ook hoofdredactrice van Glamour, Sanne Groot Koerkamp, ziet het als een gegeven en noemt het de ‘creatieve vrijheid van de ontwerper’ om voor de bouw en maat van de modellen te kiezen. Alle macht – zoals Johan het noemt – wordt bij de ontwerpers gelegd, terwijl je je zou kunnen afvragen of juist de grote bladen niet de meeste macht hebben, als ze collectief afspreken dat ze kledingsamples in te kleine maten niet meer gebruiken voor de fotoshoots in hun magazines. Maar het lijkt wel alsof de meeste mensen die zich in de modellenwereld begeven hebben geaccepteerd, bijna zijn geïndoctrineerd, dat de macht bij de ontwerpers ligt. Voormalig finaliste van Holland’s Next Top Model Daelorian vertelt in deze aflevering aan Johan dat “er gewoon standaardmaten zijn. Dat bedenkt een modellenbureau niet, ook een designer niet.” Maar wie dan wel? Dat Daelorian al op de jonge leeftijd van 16 jaar de modellenwereld betrad en nu ook pas 18 is, zegt misschien iets over haar naïviteit en beïnvloedbaarheid. Wat Daelorian echter wel voor elkaar heeft gekregen, is dat ze met haar beperkte lengte toch in het wereldje terecht is gekomen. Menigmaal werd ze tijdens het programma erop aangesproken dat ze zich lang moest maken op de foto’s, omdat ze eigenlijk te klein is om (top)model te worden. Sommige taboes kunnen dus toch doorbroken worden.

Jeanine Laudy (1987) studeerde Politieke Wetenschappen en Management, maar ontdekte daarna haar liefde voor het schrijversvak. Als journalist, auteur en (eind)redacteur werkt ze voor diverse tijdschriften en uitgeverijen. Wielrennen is haar hobby en het primaire onderwerp waarover ze schrijft, maar ook andere sporten, cultuur en verhalen met aandacht voor de psyche zijn terug te vinden in haar werk.