Hoe ik fan werd van de Amerikaanse gitaarband Sonic Youth

Op een zondagavond in juni 1983 zag ik op de VPRO tv een rechtstreeks verslag van het Holland Festival in Amsterdam. Het thema van deze avond luisterde naar de, zo zou al spoedig blijken, alleszeggende naam Aanvallen van Uitersten. Volgens de organisatie was het bedoeling “een kleine verbouwing aan te richten in het fatsoens- en normenkamertje van het publiek”. Ik wist niet helemaal zeker wat mij te wachten stond, zittend voor de tv, maar ik had wel een vermoeden.

Lees verder

Achtung Baby de onverwachte zoektocht van U2

Het scheelde niet veel of de wereld had het zonder U2 moeten stellen. Na het pompeuze optimisme van de jaren tachtig was er plots het experiment met een ander geluid. Een stijlbreuk die volstrekt onverwacht kwam en de Ieren drie albums volhielden. Na Zooropa en Pop in 1997 schakelde men simpelweg weer terug naar standje veilig. Sindsdien is de band bezig met wrijven in een vlek.

Lees verder

David Bowie en dood zullen nooit in één zin thuishoren

David Bowie wordt weleens omschreven als een muzikale kameleon. Een wat makkelijke poging de diversiteit in het werk van de zanger te duiden. Eerlijk gezegd heb ik Bowie nooit beschouwd als iemand die verschillende gedaantes aanneemt. Voor mij is hij in de eerste plaats een schrijver van liedjes. Een gewéldige schrijver van liedjes. Zo iemand als Bob Dylan.

Lees verder

Boek Little White Wonder over ‘witte platen’ essentiële aanvulling Nederlandse popgeschiedenis

Een béétje muziekkenner heeft er wel eens over gehoord. Bootlegs. Platen met opnamen uitgebracht zonder toestemming van de artiest. Toen het fenomeen eind jaren zestig ons land bereikte, overgewaaid vanuit Amerika, werden ze ook wel witte platen genoemd. Wit om de schijn van zwarthandel te camoufleren. Ook al is de term inmiddels in onbruik geraakt, de bootleg als zodanig vindt nog altijd gretig aftrek onder de meest fanatieke fans.

Lees verder