CollectieLeven

Hij maakt geluid

'Hij is er nu echt bijna.' We kijken elkaar aan en laten de woorden van de verloskundige tot ons doordringen. Tranen springen in onze ogen. Een knoop in mijn maag die straks weg zal zijn. Alles is tot nu toe voorspoedig verlopen. De ruggenprik heeft zijn werk goed gedaan en werkt precies zoals ie hoort te werken: geen pijn, wel gevoel in je onderlijf. De ontsluitingsfase ben je volledig ontspannen doorgekomen. Ik schil nog een mandarijntje en stop een paar

Lees verder
CollectieLeven

Laatste loodjes

‘Don’t push your luck’, had een van onze gynaecologen gezegd. Er was in agenda's gekeken en zo gepland dat de gynaecoloog die ons al die maanden zo fantastisch begeleid heeft dienst zou hebben. En dus stond vanochtend om vijf uur de wekker en meldden we ons om half zeven in het ziekenhuis, krap negenendertig weken op weg. De nacht was gebroken door jouw onrust en mijn zeehondenhoest. Panisch duwde je je buik heen en weer omdat je hem niet voelde. Misschien is ie

Lees verder
CollectieLeven

Oscar

‘Ik zei nog: “Of we zijn gek, of we gaan een award winnen.” Well, here we are.’ Je staat naast me, je dikke buik leunt tegen de kansel. Nadat ik net met trillende stem mijn dankwoord heb uitgesproken, heb jij zojuist met deze opmerking de spanning gebroken. De zaal buldert van het lachen. Niks voor jou, speechen. Je haat op radio en tv komen en spreken in het openbaar. Je doet het toch maar mooi, in de vijftien extra seconden

Lees verder
CollectieLeven

Grote broer

Sinds een paar dagen word ik gekweld door hevige koppijn. Het zijn waarschijnlijk de naweeën van de hersenschudding die ik twee maanden geleden opliep, maar zo erg als nu was het in weken niet. Vandaag lig ik in bed, zelfs de tweede paracetamol maakt geen verschil. Je bent even naast me komen liggen, mijn hand ligt op je buik. Terwijl ik naar het plafond staar, tel ik hardop. Drieëndertig weken en drie dagen. Gek. Toen Mikki zo ver was, was

Lees verder
CollectieLeven

Pianomuziek

Soms heb ik zo’n dag. Ik sta op, neem een douche en kleed me aan, ontbijt en drink koffie, fiets naar kantoor en werk. Alles is, nee lijkt gewoon. Maar daaronder zit iets anders. Iets wat er eerst niet was, maar voor altijd onderdeel van me zal blijven, en zich op dit soort dagen opbouwt in mijn lijf. Het kruipt in mijn ledematen, maakt ze lichter dan voorheen. Het kruipt in mijn buik, als een knoop die zich langzaam omdraait.

Lees verder
CollectieLeven

Heks

‘Hee Zvez. Je hebt me ontvriend. Wat is er aan de hand?’ Ik staar naar mijn telefoonscherm. Heb ik dat? Ja blijkbaar heb ik dat. Bijna tien jaar geleden leerde ik Cecile kennen toen we samen op de redactie van een nieuw op te richten (inmiddels ter ziele gegane) gratis krant gingen werken. We gingen samen weleens naar concerten, films of lunchen met Ivo. Later werd ze kantoorgenoot van Jop bij Bureau Wibaut, het journalistencollectief aan de Amsterdamse Wibautstraat. Dus

Lees verder