Bruno Banani lijkt een rodelaar die zo uit een stripverhaal is weggelopen.

STEUN RO

Niet eerder nam een atleet uit Tonga deel aan de Olympische Winterspelen. Niet eerder ook startte een onbekende, kansloze deelnemer met een dusdanig aansprekende naam: Bruno Banani. Een rodelaar die zo uit een stripverhaal lijkt weggelopen. Of uit de reclame. Immers, is er ook niet een Duits onderbroeken- en luchtjesmerk dat zo heet? Inderdaad. Bruno is eigenlijk ook helemaal geen echte Banani.

In aanloop naar de Spelen van Vancouver dook hij plots op. Bruno Banani. Voormalig rugbyer, van Tonga. Hij viel natuurlijk op. Een tropische verrassing uit de Stille Oceaan op een rodelslee. En dan met zo'n naam. Het was te mooi om waar te zijn.

En dat bleek ook het geval. Niet lang na zijn entree werd Bruno Banani ontmaskerd. Hij was feitelijk een oplichter. Handige marketingjongens hadden hem in Duitsland geleerd te liegen. Ze lieten hem vertellen dat hij echt Bruno Banani heette, o wat een toeval, en zoon was van een kokosnotenboer. Ook dat was een verzinsel, zijn vader had een cassaveplantage. Maar het paste nu eenmaal zo mooi bij het verhaal van de slipjes- en geurenfabriek, die een deel van zijn producten op de markt zette onder het logo 'Coconut powered'.

Leugentje om bestwil

Liegen, dat deed je niet op Tonga. Daarvoor kwam je elkaar te vaak tegen. Met amper 100.000 inwoners kan je elkaar niet besodemieteren. Maar in de sneeuw was een leugentje om bestwil toegestaan, hadden ze Fuahea Semi gezegd. Zo was hij geboren, op 4 december 1987. Inmiddels is die naam daadwerkelijk geschrapt, staat hij in de bevolkingsregisters van Tonga ook echt onder zijn 'artiestennaam' genoteerd.

Kan Bruno dan eigenlijk ook alleen maar een Banani spelen, of heeft hij het rodelen inmiddels onder de knie? Welnu, meedoen om de medailles op de Spelen is vanzelfsprekend een utopie. Maar de rodelaar van Tonga kan inmiddels echt wel een fatsoenlijke run maken. Bruno is naar eigen zeggen ,,verslaafd aan snelheid''. Maar zaterdag zal hij voor de start, zoals altijd, wel een schietgebedje doen.

In 2008 was Semi geselecteerd tijdens een heuse talentenjacht op Tonga. Prinses Salote Mafile'o Pilolevu Tuita, zij bestaat overigens écht, zocht een sporter die wilde bewijzen dat je, ook als je altijd maar rond zon en zee bivakkeert, best iets kunt presteren in de sneeuw.

Hersenschudding

De Spelen van Vancouver haalde Banani niet. Hij crashte in aanloop, liep een hersenschudding op en had ten tijde van de Spelen vooral hoofdpijn. Maar in 2011 won hij nota bene zijn eerste prijs: brons op de American-Pacific Championships. WK-deelname dwong hij telkens af door de kwalificaties te overleven. Afgelopen december plaatste Banani zich daadwerkelijk voor de Sotsji, dankzij een 28ste plaats in Park City, in een veld van 42 rodelaars.

Dat hij al jaren met het Duitse rodelteam kon trainen, was ongetwijfeld een pré. Je leert natuurlijk veel als je de kneepjes van Georg Hackl, drievoudig olympisch kampioen, en regerend rodelkoning Felix Loch kunt afkijken. Dat zijn budget groter was dan van menig subtopper spreekt voor zich. De marketingjongens zorgden goed voor zichzelf én Bruno.

Het is de sportautoriteiten overigens een doorn in het oog dat Banani zo heet zoals hij heet. Nog voor zijn aanstelling als IOC-president zei Thomas Bach al dat hij het ,,een geval van slechte smaak vond.'' Bach noemde de naamsverandering ,,een pervers marketingidee.'' Bach erkent echter dat hij er niets aan kan doen als de sporter in zijn land van herkomst ook daadwerkelijk onder die naam in de boeken staat.

Dit verhaal stond voorafgaand aan de Olympische Winterspelen in de kranten van De Persdienst.

Edward Swier was er bij op de Olympische Spelen in Peking en Londen, deed verslag van Wimbledon en Roland Garros. Schrijft tegenwoordig ook over voetbal. Reed naast honderden andere koersen tien keer de Tour de France, in de volgerskaravaan. Zat er met zijn neus bovenop, maar zag niet alles.