facebook_pixel

Cultuurpers

Waarom Sebastian Lelio zijn transfilm Una mujer fantástica geen LHBT-etiket geeft

Nu genderkwesties volop in de belangstelling staan, komt Una mujer fantástica van de Chileense regisseur Sebastian Lelio precies op het goede moment. Een transfilm over de jonge transgendervrouw Marina die vecht om er te mogen zijn, een geweldige hoofdrol van transactrice Daniela Vega. Eigenlijk heb ik de term ‘trans’ nu al drie keer te veel gebruikt. Want, zo blijkt al snel wanneer ik op het festival van Berlijn samen met nog enkele journalisten bij Lelio aan tafel schuif, de filmmaker heeft weinig op met het politiek correcte LHBT-hokje.

5 Koopjes die de haantjes lieten liggen bij de grote veilinghuizen

Het was net voor de zomer weer bal bij Christie’s, Sotheby’s, Phillips en Bonhams. De hedendaagse kunstveilingen zijn de paradepaardjes van zien-en-gezien worden. En bovendien dé plek van smijten met bakken met geld. Voor de happy few dus. Of beter: een wedstrijdje verplassen voor mannen (meestal – heus – mannen) die de maat slaan bij hedgefondsen en megabedrijven. Score-drift dus; en plein public, in optima forma.

8 fenomenen samen op toneel maken nog geen fenomenaal theater op Theaterfestival Boulevard

Claron McFadden is een fenomeen. Josse de Pauw is een fenomeen. Arnon Grunberg is een fenomeen. LOD is een fenomeen. KVS is een fenomeen. Theaterfestival Boulevard is een fenomeen. Pianist Kris Defoort kende ik nog niet, maar die is ook een fenomeen. Net als Henry Purcell, maar dat wisten we al een paar eeuwen: ook een fenomeen.

Wunderbaum wekt weerzin met heilige voorstelling over Noordzeecruise op Theaterfestival Boulevard

Wie jong is, een beetje leuk opgeleid en verder in het algemeen van goeden huize, gaat niet op een cruise over de Noordzee. Een cruise op de Noordzee, dat doe je als je geen fantasie hebt, slecht ter been of te ziek voor iets anders. Vindt Wunderbaum. Het theatercollectief dat zich graag ontfermt over de kwetsbaren van deze planeet is een paar daagjes meegeweest op zo’n cruise. Je kunt het meemaken in de voorstelling ‘Superleuk, maar voortaan zonder mij’, nu op Festival Boulevard.

Boukje Schweigman laat je voelen hoe raar tijd is op Theaterfestival Boulevard.

Industrieterreinen zijn raar. Ze liggen te verzuren aan de rand van de ene stad, om naadloos over te gaan in een zelfde terrein aan de rand van de andere stad. Ooit waren ze A-locaties, zichtplekken en de vleesgeworden droom van de wederopbouw. Nu zijn het laagwaardige bouwsels, hallen met een voordeur, een zichtbaar kantoor voor de Dirk en een zielige conifeer tussen ingang en parkeerplaats. Het buurpand staat altijd leeg. De parkeerplaats is overwoekerd, het glas op de bovenverdieping stuk.