CollectieReizen

Wondereiland zonder dinosaurussen

[caption id="attachment_81996" align="alignnone" width="1024"] Tentje gereedmaken voor toeristen, Aomak, Socotra, Jemen. Foto Nico te Laak[/caption] Dat het eiland Socotra op een tropische breedtegraad ligt is hierboven even niet te voelen. Flarden kille oceaanmist krullen zich rond grillige bergtoppen. Een half gevuld blikje geitenmelk hangt aan een boomtak boven een nog smeulend vuurtje, nabij een laag hutje opgebouwd uit stukken rots. Verder geen spoor van menselijke aanwezigheid in de Haghier, een middelgebergte begiftigd met onbereikbare kliffen en verticale bergwanden waarop de

Lees verder
CollectieReizen

Droge Voeten op Socotra

Het was een mooi moment, die dag in januari, vertelt Thabet Khamis. De regens hadden huisgehouden als nooit tevoren op Socotra. Met bakken kwam het water vanuit de bergen naar beneden gerold. Uit eilandhoofdstad Hadibo kwamen de overheidsdiensten aangesneld, van de andere kant het leger, gewoon als ze waren bij hevige regen de inwoners van vissersdorp Qadhab te ontzetten uit hun onderwatergelopen dorp. Aangekomen troffen ze juichende menigtes, drie rijen dik, bovenop de damwanden. Die wanden kanaliseerden de ontzagwekkende stroom

Lees verder
CollectieReizen

Geit versus Drakenbloedboom

[caption id="attachment_82013" align="alignnone" width="1024"] Fatima, hoedster van de botanische tuin van Socotra foto Nico te Laak[/caption] Met gepaste trots toont Fatima Abid -hoedster van de botanische tuin van Socotra- de Pelargonium insularis. Uiterlijk een plantje dat elk stadsbalkon kan sieren, zoals Pelargoniums dat graag doen. Maar deze was uitgestorven op Socotra, een eiland van honderdvijftig bij veertig kilometer gelegen op driehonderd zeemijlen onder het Arabisch schiereiland, en geboorteland van zowel Fatima als de Pelargonium insularis. Fatima kweekte hem afgelopen winter

Lees verder
CollectieReizen

Langzaam leven: een sappig grasveldje langs een klaterende beek

Ja, dat noem ik vakantie. Na maanden thuis achter de computer in een bedompte ruimte in een grote stad waar iedereen permanent voor je voeten loopt, zelfs in corona-tijd, hunker ik naar frisse lucht op een pad waar je uren - en als je geluk hebt dagenlang - geen dooie ziel tegenkomt. Niemand die je zegt wat je moet doen of waar je heen moet en hoe lang je er over moet doen. Geen auto’s, piepende trams, bonkende bassen, schreeuwende

Lees verder
CollectieReizen

Over een witte Atlas: fietsen in Marokko

Naar Ouarzazate met de bus en terug naar Marrakesh met de fiets, over de hoge Atlas. Dat is het plan, dat al snel onder druk komt te staan als de kille januariregen stiekem overgaat in natte sneeuw en vervolgens in dikke sneeuwvlokken. Tien kilometer voor de pas sluit de bus achteraan wat later een lange file blijkt. Wanneer het in de bus net zo koud is als erbuiten pakken fietskameraad Gerard en ik de fietstassen uit de bagageruimte en baggeren

Lees verder
CollectieReizen

Tempeltje, boompje, beestje

Aan de voet van de Anatolische laagvlakte, net voor het oude Mesopotamië begint, ligt Göbeklitepe, Turks voor 'buikberg'. Elke ochtend tuft er een busje Duitse archeologen heen, met in haar kielzog een kleine vijftig Koerdische arbeiders, om verder te zoeken naar het mysterie dat de heuvel in zijn buik verbergt. Dat er iets enorms verstopt zat zag de Duitse archeoloog Klaus Schmidt direct, toen hij hier in 1994 voor het eerst voet zette. 'Er lag een enorme hoeveelheid vuursteen. Allemaal

Lees verder