Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, af en toe met een slagersmes. En als het nodig is, haalt ze de hakbijl tevoorschijn.

STEUN RO

Ongebruikelijk hoog aantal sterfgevallen door ruzie hartchirurgen Hagaziekenhuis.

Afdeling Longchirurgie VU gesloten na conflict longartsen.

Inspectie stelt onderzoek Maasziekenhuis in nadat twee chirurgen op non-actief zijn gesteld.

We kijken er al lang niet meer van op. Om de zoveel weken staat er een bericht in de krant over artsenruzies. Nu realiseer ik me dat er op alle werkvloeren wordt getreiterd, gekibbeld en getraineerd. De meeste mensen zijn heel goed tot samenwerking in staat, mits de collega's zich maar in hun ideeën schikken en helaas blijken die rakkers zelf te denken dat ze het beter weten, wat natuurlijk niet zo is.

Geen big deal, behalve bij dokters. Dan kost het namelijk mensenlevens. Als Ron van de afdeling debiteuren op een middelgroot accountantskantoor een hekel heeft aan zijn collega Birgit van de salarisadministratie en daarom steeds haar nietmachine achter de uitgedroogde groene sanseveria verstopt, is dat op zijn hoogst gezegd stom. Maar als dokter De Jong zijn collega Klaassen niet kan uitstaan en daarom weigert het behandelplan van de hartpatiënt op zaal 2b te volgen, hebben we een heel groot probleem.

Je zou denken: dat weten artsen ook wel en dus doen ze er alles aan om de werkverhoudingen zo goed mogelijk te houden, maar dat valt helegaar niet mee. Waarom? Omdat specialisten nogal geneigd kunnen zijn om, eeeeeh, heel naar gedrag te vertonen.

Moderne medicijnman

Dat mag je eigenlijk niet zeggen. De dokter is de nobele, de wijze dame of heer die ons geneest, de moderne medicijnman. Daar kijkt de gewone burger tegenop en de zieke, überhaupt in een akelige afhankelijkheidsrelatie, al helemaal.

Vorig jaar kreeg ik een bijzonder inkijkje in de medische wereld omdat ik enkele hotemetoten uit het Rotterdamse Erasmus MC mocht interviewen. Het bestuur had jarenlang manmoedig geprobeerd een nieuw beleid in te voeren waarin samenwerking centraal behoorde te staan. Interne kranten, websites, grote posters in de hal van het ziekenhuis met teksten als ‘Patiënt Prominent!’, alles werd uit de kast getrokken.

Patiënt prominent, ja duh, denken wij als leek, maar het bleek voor de heren doktoren best een eyeopener. En dat je door samenwerken betere resultaten boekt, de veiligheid groter wordt en de kans op fouten kleiner. Grotere open deuren zijn amper denkbaar en toch verzuchtte menig bestuurder me dat het een lange reis was, dat ze veel weerstand tegen kwamen, dat het gekibbel en geruzie nog lang niet voorbij zijn.

De verklaring? Artsen redden levens, ze moeten grote, belangrijke beslissingen nemen, zijn gewend dat zonder tegenspraak te doen en daarmee neemt hun ego zulke enorme proporties aan dat het net zo min in de operatiekamer past als een gigantische opblaaspop in een luciferdoosje.

Misschien moeten we alle artsen die elkaar de maatschap uit proberen te vechten alleen nog maar op opblaaspoppen laten opereren. Pas als ze daar een kloppend hart in weten te plaatsen, mogen ze met hun scalpel echte patiënten openrijten. Personen van vlees en bloed zoals zij zelf ook zijn. Want heus, artsen zijn met al dat gehakketak en ge-ego net mensen.

Maar soms is menselijkheid ronduit ongezond.

Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.

Geef een antwoord