Waar zijn ze gebleven, de blote borsten van Rita Verdonk? Gaan ze nog dagelijks op wereldreis, langs de glazige ogen van toekomstige medelanders?

STEUN RO

Ik heb het niet over haar eigen boezem, hoe eerbiedwaardig ook – maar over dat filmpje dat migranten in een oogopslag duidelijk zou maken waarheen de overtocht leidde. Naar een land van melk en honing, en topless vrouwen. Opdat conservatieve inburgeraars een stoomcursus seksuele revolutie zouden krijgen.

Als ik me niet vergis zouden in de film ook homo's voorkomen. Echte!

Ik moest eraan denken toen ik las over Lodewijk Asschers plannen voor een participatiecontract met nieuwkomers. We zijn weer terug bij af. Sterker nog, de kloof in opvattingen over homo's, joden en vrouwen is de laatste jaren niet kleiner geworden maar gegroeid, zegt Asscher in navolging van het SCP.

Preutsheid

Wat heet. Er lijkt iets veranderd. Misschien gaat de integratie wel de andere kant uit. Eddy Terstall verbaast zich openlijk over de klachten die hij van jongeren (!) krijgt over bloot in zijn films, zoals in de romantische komedie Deal. De nieuwe preutsheid. Datzelfde gevoel bekruipt me als ik een dagje strand doe. Ik kan me vergissen, maar – zonder de verdenking van uitgebreid veldonderzoek op mij te willen laden – het lijkt wel of er minder topless gezond wordt.

Vreemd, in een tijd dat hardcore porno in gigabytes over het web vloeit. Of misschien is het juist een reactie op de pornoficatie, een soort angst dat naakt meteen gelijk staat aan (ranzige) seks. Of op de overkill aan bloot in reclames. Wie het weet, mag het zeggen.

Zondig

Ergens is iets misgegaan. Soms zou je de klok een paar decennia terug willen draaien. Gedenk de historische verkiezingsposter van de PSP, de vrouw die in Eva's kostuum voor een koe staat – inspiratiebron voor Femke Halsema én Ayaan Hirsi Ali. Het straalt iets uit van onschuld, een levende ontkenning van het dogma van het zondige lichaam.

Terwijl die seksuele vrijheid bevochten werd op conservatief christendom, is seksualiteit in een tijd van immigratie opnieuw splijtzwam geworden. Of in ieder geval scheidslijn.

Het is een bekend beeld, clubjes (moslim)vrouwen die gehuld in dikke gewaden picknicken aan zee. Nooit de zandkorrels op je warme huid voelen, het is een wrede prijs die het geloof vraagt. Maar wat te doen? Om in zo'n participatiecontract nou op te nemen dat wie in zo'n 'tent' op het strand bivakkeert, meteen het land uit wordt gehabibied, gaat wellicht te ver…

Besmet

Ik zeg, vrijheid blijheid, zolang de acceptatie wederkerig is. Volgende probleem: hoe meet je dat? Ik zag eens een scholier na een les over homoseksualiteit de COC-docent een hand geven, met zijn eigen hand diep verborgen in de mouw, alsof hij bang was om besmet te worden. Liefde laat zich moeilijk afdwingen.

Zo zijn er genoeg vraagtekens te zetten bij de invulling van zo'n participatieovereenkomst. Toch verwelkom ik Asschers woorden, en dan vooral zijn voornemen om in het inburgeringsexamen niet alleen allerlei feitelijke informatie, maar ook de waarden waar Nederland voor staat – de grondrechten – te toetsen. De vrijheden waar we trots op zijn.

Laat ik nou gedacht hebben dat dit allang gebeurde. Dat blijkt dus enkel een filmpje geweest te zijn. Een fata morgana. Zucht.

Journalist en columnist. Schrijft over alwat voor zijn pen komt, van Haagse politiek tot terrorisme. Beukt er graag op los met de filosofenhamer. Classicus en volgeling van Dionysus, liefhebber van spot en ironie, slaat nooit een cappuccino af.

Geef een antwoord