Roze wolken. Sociale druk. Bemoei-oma’s. Traditie-papa’s. Hormonale gekte. Jengelkids. Zon op. Zon weer onder. Drukdrukdruk. Er zijn zo veel redenen waarom je als moeder zomaar in die valkuil kan trappen die leidt naar Nowhereland. Waar jij het instrument van anderen bent geworden. Om vele jaren laten te ontdekken: dat had anders gemoeten. In het kader van ‘een condoom is beter dan abortus’ helpt ‘professioneel buttkicker’ Jan Dijkgraaf je die ellende te voorkomen.

STEUN RO

Lieve, lieve schattebouten van me! Hier spreekt een man tot jullie. Klein, dik, kaal, van 1962 en voorzien, dus geenszins een bedreiging voor jullie eigen man. Althans: niet zoals jaloerse mannen (alle mannen zijn jaloers!) ‘bedreiging’ zouden definiëren. Jullie mogen dus verder lezen van ‘m. Tot ie je een vraag stelt. En wel deze:

Of je ook hoort dat die kleine huilt?

Ja, dat hoor je. Sterker: niemand hoort dat beter dan jij. Bij niemand gaat dat zo door merg en been als bij jou. Dus je natuurlijke houding om nú te stoppen met lezen en de trap op te rennen richting je kermende bloedje, moet je onderdrukken. Vanaf vandaag ga je het namelijk allemaal anders doen. Je springt niet meer voor alles en iedereen in de houding. Je bent niet meer de slaaf van je kinderen, je partner, je familie, je werkgever, je clubs, je school, je alles. Niet om dwars te zijn, maar omdat het op de lange termijn slecht is voor je geluksgevoel. Te veel knipmessen zorgt uiteindelijk voor permanente rugpijn. En dat is zo gemakkelijk te voorkomen.

Elf vragen, elf antwoorden.

1 Of je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk

De eerste vraag die je jezelf moet stellen en éigenlijk meteen de belangrijkste. Laat ik jullie geen mietjes noemen: natuurlijk zit je nog altijd op een soort van roze wolk. Je kind is volop in ontwikkeling, je relatie is nog ver verwijderd van het stadium van de gelijk gekleurde windjacks, je bent te jong voor ernstige gezondheidsellende en je vent vergeet nooit jullie trouwdag (lees: heeft een goeie elektronische agenda). Pluk de dag! Toch is het zaak je nu al te realiseren dat die partner en die kinderen weliswaar bijdragen aan jouw levensgeluk, maar dat ze er niet verantwoordelijk voor zijn. Dat is er maar één: jij. Als je besluit je hele leven op te offeren voor je bloedjes, is dat dus ook jóuw keuze. Moet je achteraf niet over gaan mekkeren dus. Tip: doe dat niet. Kies regelmatig voor jezelf. Doen die anderen ook allemaal.

2 Of je moet luisteren naar The Mob

The Mob? Ja, de maffia. De borstvoedingmaffia, om precies te zien. Maar daarvoor mag je ook lezen: de #stopjofrost-maffia – al is die meer een natte wind dan een krachtige lobbyorganisatie gebleken – of de schoolpleinmaffia. Niet naar luisteren. Wel naar mij. En dan zeg ik je dit: je moet heel goed luisteren naar élke maffia. Maar wat ze zeggen is vervolgens voor jou geen wet, maar een optie. Dus als iedereen roept dat je borstvoeding moet geven omdat dat zoveel beter voor je kind en jou zou zijn, moet je dat zeker overwegen. Net als je een pimpelpaarse nieuwe auto moet overwegen. Maar of je het ook gaat doen, dat is een tweede. En daar gaan die Mob-figuren niet over. Die hebben namelijk altijd een belang. En dat is niet per se jouw belang. Dus luister naar alles, maar kies het voor jou goede. Tip: pimpelpaarse auto’s doen het drie jaar later heel beroerd als je gaat inruilen…

3  Of je ze op de crèche mag duwen 

Oma of schoonoma die vroeger ‘thuis bleef voor de kinderen’? Tien tegen één dat ze dat véél beter voor haar kleinkinderen vindt dan dat je ze nog voor ze de tafel van 9 kunnen naar een crèche laat gaan. Ja, je kunt moeilijk zeggen dat haar aanpak slechte kinderen heeft opgeleverd. Ten eerste omdat je dan jezelf (of je man) afbrandt, ten tweede omdat het nergens voor nodig is om bot te zijn. Wie weet heb je (schoon)oma nog nodig, nietwaar? Maar? Maar zij gaat er niet over. Of je kind naar de crèche gaat is uitsluitend een beslissing van jou en je partner. En hoezeer je kind de eerste crèchedag misschien ook met secondelijm aan je vastgeplakt lijkt: uiteindelijk wordt een kind meestal ook niet slechter van contact met andere kinderen (qua sociaal) en bacillen (qua weerstand).

4 Of je wel weet hoe duur de BSO is

Las je net ook ‘uitsluitend een beslissing van jou en je partner’? Klopt, dat stond er. Het kan natuurlijk dat die partner van jou net iets traditioneler is afgericht dan jij bent. En dat hij éigenlijk diep van binnen vindt dat zijn moeder toch wel gelijk had. Of dat ie te bedonderd is om zijn eigen werkzaamheden ook in te richten op het gezin dat inmiddels geen tweemansbedrijf meer is. Sluwe mannen gaan dan voorrekenen dat wat jij met werken verdient nauwelijks opweegt tegen de kosten van crèche, buitenschoolse opvang of whatever. Is een valstrik! Moet je niet in meegaan! Ja, kinderen hebben kost geld. Kinderopvang is gewoon een gewone uitgavenpost, gewoon. Moet ie maar mee leren leven. Of zelf minder gaan werken. En als ie op je gemoed speelt? Dan gooi je maar een glas water in zijn gezicht. Hou ‘ns op, zeg!

Of je voorleesmoeder wilt zijn…

Heb je dat gezeik in de familie achter de rug, begint de school. Drukdrukdruk, grote klassen, ook de kinderen met de rugzakjes, steeds meer eisen vanuit het ministerie, zieke en zwangerschapsverlovende juffen, kortom: ouderparticipatie! En als je niet mee doet, hou je niet van je kinderen. Kijk, je kunt best af en toe iets doen op school. Maar doe het dan omdat je kind dat leuk vindt of omdat jij dat leuk vindt. Punt. Snap je? Punt. Dat betekent: er is geen enkele andere reden waarom je het zou moeten doen. School is je bitch niet!

Of je thuis moet wachten met kaakjes en thee

Even kijken of je zelf inmiddels het antwoord op deze vraag weet.

En? Heb je geantwoord: ‘Ik moet helemaal niks’? Of: ‘Alleen als ik dat zelf wil’? Dan snap je het. Denk je. Want er is een heel goede reden om níet elke dag thuis te zijn als je kinderen uit school komen. Tenzij je ‘aan huis werkt’, zoals steeds meer zzp’ers die en loonslaven die Het Nieuwe Werken hebben omarmd. En die goede reden om níet de kaakjes en thee-mama te zijn lees je nu:

Of je een economisch gevangene bent

Weet je dat één op de drie relaties eindigt in een scheiding? Weet je dat er niks zo erg is als weg willen, maar niet kunnen omdat je financieel afhankelijk bent van een partner die wel een (echte) baan heeft? Weet je dan gescheiden vrouwen te maken krijgen met een ernstige inkomensterugval? Als je het niet wist, weet je het nu. Dat betekent dat je er als moderne, verstandige vrouw te allen tijde voor moet zorgen, dat jij niet in die situatie komt. Je moet dus ‘economisch onafhankelijk’ zijn. Als je er voor kiest om dat (een aantal jaren) niet te zijn, realiseer je dan, dat dat je eigen keuze is (zie punt 1). En ga niet emmeren als het fout loopt.

Of je fulltime mag werken

Eh… mag? Er zijn twee opties als je werkt. Optie 1: je hebt ‘een baantje’. Dan werk je maximaal 24 uur per week en vind je carrière maken niet boeiend. Als jij het prima vindt, vind ik het prima. Optie 2: je werkt fulltime. Dus 40 of 36 uur, al naar gelang wat in jouw tak van sport gebruikelijk is. Maar nóóit (lees: nooit) 28 of 32 uur. Dat betekent namelijk dat je net zoveel werk doet als iemand die 36 uur werkt (want je bent ambitieus en plichtsgetrouw en hebt hart voor de zaak enzo), maar dat je er maar 28 of 32 betaald krijgt. Alleen vrouwen zijn zo dom. Ik moet zeggen: wáren zo dom. Want nu weten ze beter.

Of je nog een eigen leven hebt

Dat is de hamvraag die iedereen zich zou moeten stellen: wat heb ik nou het afgelopen jaar gedaan omdat ik dat zélf wilde en zélf leuk vond voor mezelf (dus niet voor man, kinderen, familie, enzovoorts)? Kan die lijst op één A4-tje en heb je geen pietepeuterig handschrift, dan is het tijd om de boel radicaal om te gooien. Dan wordt het tijd dat je een bucket list maakt van leuke dingen die je voor jezelf het komende jaar wilt gaan doen mét een planning en dan deel je dat alle betrokkenen mede. Betekent ongetwijfeld dat je wat dingetjes moet vergeten, uitbesteden of delegeren, maar dat is helemaal primadebima, toppiedejoppie en leukjes.

10 Of je dan voor álles verantwoordelijk bent?

Nee. Loslaten die shit die je kunt uitbesteden en delegeren. Jij gedroeg je weliswaar als ‘de onmisbare’ maar heel veel dingen kunnen anderen ook. Alleen: ga je dan niet bemoeien met hóe ze dat doen. Als die lamstraal eindelijk de stofzuiger pakt, ga dan weg. Ten eerste omdat het libido verlagend is, een stofzuigende man, ten tweede omdat je anders commentaar gaat geven en dan zegt ie (en terecht!): “Dan doe je het toch zelf”. Ben je terug bij af. Moeten we niet willen met z’n allen. Dus: Laat Het Los.

11 Of je worst lust

Heb je het allemaal begrepen? Ben je het er eigenlijk wel mee eens? Ga je dus volgende week meteen beginnen?

Ho!

Dat is te laat. Vandaag! Want als je vandaag niet begint, doe je het morgen ook niet. Dan word jij er op termijn ook zo een, met hangende mondhoeken, makkelijk haar, ingeruild voor een jonger exemplaar.