De ‘Arabische Lente’ lijkt gesmoord in bloed, holle beloften en real-politiek. De Arabieren likken hun wonden, de Amerikanen trouwens ook.

STEUN RO

Het volledig Egyptisch militair opperbevel vierde afgelopen weekeinde het begin van de Jom Kippoer-oorlog uit 1973. Op een tribune genoten de sterren en balken van verlichte piramides, vuurwerk en vlotte marsmuziek. Toen, in die hete oktoberdagen van veertig jaar geleden, was het andere koek. Israëlische troepen omsingelden het aanvallende Derde Egyptische legerkorps, staken het Suez-kanaal over en begonnen onder leiding van generaal Ariel Sharon de opmars richting hoofdstad Caïro. De Egyptenaren werden in de pan gehakt. Zware druk van de Sovjet-Unie voorkwam erger.

Stabiele staten zien na zo'n afgang geen reden tot een feestje. Egypte wel. Wat aantoont in welke staat van schizofrenie het land met 85 miljoen bewoners verkeert.

Weggehoond

There is something rotten in the state of Egypt sinds het uitbreken van de rellen op 25 januari 2011, die president Hosni Mubarak twee weken later, op 9 februari, tot aftreden dwongen. De dictatuur was ineens niet goed meer. De VS juichten mee. President Barack Obama sprak hoopvol van een 'veranderde Arabische wereld'. Maar het alternatief, de democratie, leverde evenmin succes op. De gekozen leider van de moslimbroederschap Mohamed Morsi werd 13 maanden later, op 3 juli dit jaar, weggehoond en gearresteerd. Waarna de militairen opnieuw de macht grepen. Het westen haalde opgelucht adem.

There is something rotten in the state of Egypt sinds het uitbreken van de rellen op 25 januari 2011

En nu? Tja nu plegen al Qaida-gelieerde terroristen aanslagen, woeden in de grote steden demonstraties en zijn elders in het land ambtenaren hun leven niet zeker. Een heuse burgeroorlog ligt op de loer. Zelfs Arabische Lente-adept Guy Verhofstadt, leider van de liberale fractie in het Europese parlement, waarschuwde gisteren dat 'zonder dialoog chaos zal overheersen' in Egypte.

Geen positieve balans

Op 18 december is het drie jaar geleden dat daarvoor het startschot werd gegeven met de Jasmijn-revolutie in Tunesië. U kent de beelden vast nog: presentatoren van actualiteitenrubrieken, politici & talkshowgasten vielen in hun enthousiasme over elkaar heen. Dat ging door tot de bevrijding van Libië en die in Jemen. Hoe het daar mee afliep weet u inmiddels.

De Arabische Lente biedt in de praktijk helemaal geen oplossing voor het Midden-Oosten

De burgeroorlog van Libië is overgeslagen naar buurland Mali. Jemen is momenteel zo onveilig door ontvoeringen dat buitenlanders een visum wordt geweigerd. Nuchter geanalyseerd heeft de Arabische Lente ruim honderdduizend doden, enorme verwoestingen, onbeschrijfelijk leed en een sloot vluchtelingen opgebracht. Uiteraard hebben veel politieke gevangenen hun vrijheid herkregen en kunnen mensen op straat hun mening uiten, maar een positieve balans laat nog steeds op zich wachten.

Voortschrijdend inzicht

Gisteren nam ook VS-minister van Buitenlandse Zaken John Kerry gas terug. Hij gaf zijn aartsvijand de Syrische dictator Bashar al Assad 'credit' voor diens royale medewerking bij het opruimen van het chemisch wapenarsenaal. Vorige maand sloeg hij een hele andere toon aan en dreigde hij Damascus met een bombardement.

Het cynisme zit in het versneld voortschrijdend inzicht. De VS halen inmiddels opgelucht adem, met wat mazzel mislukt de opstand in Syrië. De Arabische Lente biedt in de praktijk helemaal geen oplossing voor het Midden-Oosten. Terroristen die qua blinde repressie niet onderdoen voor de aloude dictators hebben de revolutie gekaapt. Bovendien kun je met dat soort lieden geen afspraken maken. Maar misschien wordt ook deze afgang over 40 jaar door alle partijen met veel tamtam gevierd als een overwinning.

Arnold Karskens is Neerlands meest onafhankelijke en ervaren oorlogsverslaggever. Muckraker. Nachtmerrie voor nazi’s en andere oorlogsmisdadigers. Auteur van tienŒ boeken. Onderzoeksjournalist die nooit ‘nee!’ als antwoord accepteert. Lastig, dwars & gehaat door zijn vijanden, maar Last Man Standing voor mensenrechten en vrijheid van meningsuiting.

Geef een antwoord