Tanja van Bergen (1961) heeft voor de rest van haar leven genoeg gedronken. Sinds eind vorig jaar doet zij verslag van haar nieuwe, onbenevelde bestaan. Deel 7: het woord dat rinkelt.

STEUN RO

We zitten samen in het café, de Alcoholist en ik. Hij neemt een espresso en een doppio, ik drink twee thee. Daarna, omdat het meisje alweer komt vragen of we nog iets willen, bestellen we een Spa en een Bionade.

We kennen elkaar van vroeger, toen we bij hetzelfde bedrijf werkten. In twee uur overbruggen we een jaar of tien, waarbij stoppen met drinken het dominante gespreksthema is. Hij staat al ruim vijf jaar droog en vertelt over zijn rock bottom en de weg terug omhoog in de rustige toonzetting van iemand die zichzelf goed heeft leren kennen.

“Ik ben een alcoholist,” herhaalt hij een paar keer – en van dat woord schrik ik dan steeds een beetje. Het rinkelt in mijn hoofd, terwijl ik hem uithoor over zijn ervaringen met de AA. Hij vertelt dat hij de hele eerste bijeenkomst heeft zitten huilen, ik stel me voor hoe het zou zijn daar zelf te zitten: “Hallo, ik ben Tanja en ik ben een alcoholist.” De rest van het cafébezoek lach ik te hard.

Wanneer is Netflix mijn nieuwe witte wijn geworden?

Tanja van Bergen (1961) heeft voor de rest van haar leven genoeg gedronken. In 2016 deed zij verslag van haar nieuwe, onbenevelde bestaan.