Gênante rituelen op Schiphol, door reisprofiel.

STEUN RO

Ik zie u al denken, de hond ruikt weer tussen mijn benen? Asjeblieft! Geen bestialiteit hier!
Dat is ook niet mijn bedoeling. Het is ook niet mijn intentie om mij door een hond te laten besnuffelen, of betasten, waarbij ik noodgedwongen op commando geen vin mag verroeren.
Ik zie het weer voor mij. Mijn aankomst op Schiphol vanuit Curacao, zorgt weer voor onaangename, gênante rituelen.

Een week lang verblijf ik op het eiland, waar ik het graf van mijn pas overleden zus bezoek en mijn moeder meeneem naar het strand met zijn mooie kiezelstenen en helderblauw zeewater.
Zeven dagen eerder, voordat ik het vliegtuig richting Curacao instap, geeft de marechaussee op Schiphol code geel af voor substantiële terrorisme dreiging. Er volgt hierop extra controle langs de weg, richting aankomst- en vertrekhal. Zelf laat ik mij op Lang Parkeren afzetten, van waar ik met de bus verder reis.  “Ik merk niks van enige controle op Lang Parkeren”, is mijn kreet via NOS twitteraccount, naar de marechaussee.
De burger is gehoord en van de achterblijvers begrijp ik dat de controle zich inmiddels uitbreidt naar Lang Parkeren.

Gênant

Na een warme week op Curacao merk ik op mijn terugweg naar Nederland dat ik op vliegveld Hato hooguit door een scan hoef te lopen, waarbij een medewerker vooraf uitgebreid mijn hoofd betast.

Uiteraard laat ik het allemaal over mij heen komen, omdat ik niks te verbergen heb en graag meewerk voor mijn veiligheid en die van andere reizigers.
Wat ik op dat moment vergeet, is de tweede etappe van mijn terugreis.
Dit is het meest gênante deel van mijn leven altijd.
Er staat op Schiphol een enthousiaste, snuffelgraag hondje op mij te wachten.
Een lief beestje dat normaliter best wel een aai verdient, maar dat zich op aandringen van zijn baas ronduit onbeschoft op mijn kruis focust.
Ik moet op commando van de baas even blijven staan. De hond kwispelt met zijn staart, ruikt tussen mijn benen, loopt naar de reizigers naast mij, bespringt hun rugtas en komt snel terug bij mij. Het beest mag weer bij mij ruiken, zijn kop wordt weer richting mijn kruis gedirigeerd. De baas kijkt geobsedeerd naar het werk van de vierpoot.

Eindelijk mag ik doorlopen. Ondertussen zie ik vanuit mijn ooghoek hoe de hond de andere aangekomen vliegtuigpassagiers, licht besnuffelt.
De volgende twee stops zijn voor verhoor. Bij de tweede stop stelt de medewerker vragen en op post nummer drie checkt de ander of ik consistent ben met mijn antwoorden.
Na deze rituelen, mag ik langs de paspoortcontrole, om daarna mijn weg te volgen naar de bagageband.

Reisprofiel

Ik spreek een douane medewerker. Ik heb jullie op mijn heenreis naar Curacao goed bijgestaan met advies en kijk nu.
De man vertelt mij dat ik met mijn reisprofiel mogelijk op een drugskoerier lijk. Ik reis alleen, mijn ticket is maar voor 7 dagen en ik kom uit Curacao.
Ik vraag mijzelf af; is deze gênante methode niet achterhaald? Is er geen dagelijkse honderd procent scancontrole op Schiphol die drugs kan detecteren?
Bovendien, als ik andere nieuwsmedia mag geloven, vliegen drugskoeriers de nieuwe Curacao – Miami – Dusseldorf route met hun koopwaar. Hierdoor valt er blijkbaar niets meer te vangen op directe verbindingen tussen Curacao en Schiphol.
Met die blijvende hondenaffaire is het een flinke brok slikken, na elke reis vanuit Curacao.

Copyright Anacaria

Bachelor Journalistiek 1990 Utrecht, afstudeerrichting: Schrijvende Pers. Gaat uitdagingen aan. Heeft een erop uit mentaliteit. Interviewt, onderzoekt, analyseert en becommentarieert. Staat voor journalistieke onafhankelijkheid. Specialisme Technologische Ontwikkelingen en Human Interest