“Meisjes die vragen worden overgeslagen.” Nog steeds worden jongens meer dan meisjes aangemoedigd om voor zichzelf op te komen en te laten zien wat ze waard zijn. En dat werkt het hele leven door. Mannen verdienen gemiddeld meer dan vrouwen en daar is tussen 2016 en 2018 weinig aan veranderd. Alleen bij de overheid is de loonkloof kleiner geworden.

STEUN RO

Volgens de laatste cijfers van het CBS verdienden vrouwelijke ambtenaren in 2018 gemiddeld €26,-  per uur, dat is €2,- minder dan het uurloon van hun mannelijke collega’s. In het bedrijfsleven zijn de verschillen groter. Daar is het €18,- versus €22,- per uur. Ook wanneer rekening wordt gehouden met verschillen op het gebied van functie- en onderwijsniveau, leeftijd en andere persoonseigenschappen blijft de loonkloof. Mannen verdienen volgens deze berekening in het bedrijfsleven 7% meer dan vrouwen en bij de overheid 4%.

Mijn piemel is groter dan de jouwe

Jongens leren bluffen al op het schoolplein. ‘Ik heb een piemel’, ‘mijn piemel is lekker groter’. ‘Kijk eens hoe ver ik kan plassen’. ‘Maar ik plas nog verder: kijk maar’. En: ‘mijn vader, die plast van hieruit zomaar naar de volgende verdieping!’ Herkenbaar? Recent onderzoek van de Harvard Business Review toonde dat maar weer eens aan. Zowel mannen als vrouwen deden een test, waarvan de uitslag tot een promotie of nieuwe baan zou kunnen leiden. Vervolgens werden ze gevraagd om hun eigen kansen te noteren. Niet alleen bleken mannen hun eigen prestaties te overschatten en vrouwen juist te onderschatten, mannen beschreven hun eigen ‘kunnen’ ook veel positiever. Op het punt van zelfpromotie scoorden zij 33% hoger dan vrouwen die exact dezelfde eindprestatie hadden in de test.

Vrouwen bluffen niet

Monic Bührs & Elisa de Groot van ‘In Touch Women Resource Management’ schreven een boek met de titel ‘Vrouwen bluffen niet’. Hoewel er langzaam meer vrouwen in topposities komen, zijn organisaties en hun spelregels bedacht door mannen en worden ze ook door hen overeind gehouden. “Vrouwen hebben het idee dat ze voor hard werken vanzelf worden beloond, maar op de werkvloer gelden ongeschreven, politieke spelregels”, aldus De Groot. En die zijn dus mannelijk. Die vinden het heel gewoon om de zaken mooier voor te doen dan ze daadwerkelijk zijn. Vrouwen blijven meer met de beentjes op de grond. Ze zijn veel minder van ‘de gebakken lucht’ dan de heren. En daar valt voor ons vrouwen toch wel wat van te leren.

Kop op

Want als je een salarisverhoging wil, dan moet je jezelf verkopen. Zeker in de commerciële werkvelden. Veel vrouwen trekken onbewust 20% van hun daadwerkelijke prestaties af, weet Elisa de Groot: “Ik geef altijd de tip om gevoelsmatig te bluffen. Dat voelt oncomfortabel, maar pas dan komt het in de buurt van de werkelijkheid. In een onderhandeling willen vrouwen ook graag aardig gevonden worden. Ze koppelen zakelijke en persoonlijke relaties aan elkaar. Mannen raakt het minder persoonlijk.”

De JA of de NEE

Meisjes worden van oudsher om de oren geslagen met uitdrukkingen als ‘Bescheidenheid is een deugd’ en ‘Als je je kop boven het maaiveld uitsteekt, gaat ie eraf’. De auteurs van ‘Vrouwen bluffen niet’ laten op humoristische wijze zien hoe en wat we van elkaar kunnen opsteken. Grofweg kun je stellen dat als vrouwen NEE horen bij onderhandelingen ze het gesprek als afgelopen zien. Voor mannen is zo’n NEE juist het startsein voor ‘de eerste ronde’.

Speel het spel mee

Vrouwen vragen gemiddeld 14 maanden later om salarisverhoging dan mannen. En ook andere belangrijke vragen, zoals uitbreiding van het opleidingsbudget, secretariële ondersteuning, een leaseauto of het projectleiderschap van die strategische opdracht, stellen ze liever uit. Jammer, want onderhandelen hoort bij het strategische (lees: masculiene) spel dat in organisaties wordt gespeeld. Door dit soort verschillen hebben vrouwen niet door dat onderhandelen niets meer is dan een spel tussen twee partijen en dat ze daarmee hun voordeel kunnen doen.

Durf ongezellig te zijn

Caro van Loon geeft ~ jawel~ bluflessen voor vrouwen. “Bluffen is niet liegen”, benadrukt zij. “Het is de waarheid een beetje oppoetsen. Je vertelt over de dingen die je hebt bereikt en benoemt daarbij alleen de positieve zaken. Ben je dan oneerlijk?” Caro denkt dat dit m/v-verschil ontstaat door een combinatie van hormonen en opvoeding. Van vrouwen wordt vaker verwacht dat ze het gezellig houden, mannen worden aangemoedigd elkaar uit te dagen. “Mannen hebben daardoor vaak een enorme ervaring met afwijzing. Als je 1000 keer bent afgewezen, kan de 1001e keer er ook nog wel bij. Maar belangrijker: vrouwen wéten vaak niet eens dat het loont om te bluffen.”

Hoera: jonge vrouwen plassen staand

Het goede nieuws is dat volgens het CBS vrouwen in de leeftijdscategorie tussen 20 en 30 bij de overheid gemiddeld meer verdienen dan mannen in deze groep. In het bedrijfsleven liggen de salarissen van 20’ers dicht bij elkaar. In alle oudere leeftijdsgroepen ‘winnen’ de mannen. De genderindeling is uiteraard helemaal niet 2020-waardig. Ieder mens (m, v of x) heeft feminiene en masculiene eigenschappen in zich. Maar opvoeding doet een hoop. Het wordt dus hoog tijd om zelfpromotie tot een goede eigenschap te verheffen voor ieder mensenkind. Dit leidt niet alleen tot verkleining van de loonkloof, maar draagt ook bij aan meer diversiteit in de top van organisaties.

Beeld: Pikrepo

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen.

Zie hier voor meer informatie!

Mijn gekozen waardering € -
Na de Pedagogische Akademie en haar studie Nederlands ging Annedieke (leeftijdloos) al heel jong lesgeven. Ze werkte op een school met veel pubermeiden die ieder hun eigen problematieken hadden. Meiden die uithuis geplaatst waren in tehuizen of pleeggezinnen, maar ook meisjes uit orthodox christelijke milieus die zover mogelijk bij ‘de echte wereld’ vandaan gehouden moesten worden. Naast Nederlands en Communicatie stortte ze zich samen met een arts van de schoolartsendienst in de 80’er jaren op seksuele opvoeding en openheid. Daardoor raakte ze al vroeg betrokken bij problematiek die we anno nu scharen onder #MeToo. Hierna werkte Annedieke 20 jaar in de wereld van radio & televisie. Ook daar kwam het onderwerp seksualiteit al snel op haar pad. Zo maakte ze de eerste TV-programma’s op de Nederlandse televisie met Goedele Liekens en produceerde ze een serie (in 6 talen uitgegeven) over psychische en fysieke aspecten van seks & relaties . Vooral de nadruk op de vrouwelijke seksualiteit werd in de 90’er jaren als zeer vernieuwend gezien. Toen aan het begin van dit millennium het internet over de wereld rolde, zag Annedieke al snel de mogelijkheden en kansen van deze snelle media,. Zo werd ze in 2006 één van Nederlandse eerste succesvolle bloggers. Momenteel schrijft ze als wetenschapsjournaliste en columniste voor diverse onlinekanalen en de gedrukte pers. Daarnaast houdt zij lezingen en doet ze workshops over onderwerpen die vaak te maken hebben met 'ongemakkelijke waarheden'.