De mooiste tijd van je leven, die befaamde roze wolk… Kinderen krijgen wordt vaak voorgesteld als het mooiste wat je als vrouw kan overkomen. Minpuntjes zoals dikker worden, hormonale tranen en slapeloze nachten worden aangestipt maar lijken in het niet te vallen bij al dat prille babygeluk. Toch strookt het utopische babysprookje niet met de realiteit.

STEUN RO

Veel vrouwen worstelen na een bevalling in stilte met negatieve gevoelens. Toch is het een non-topic rondom zwangerschap en bevallen. We praten er liever niet over. Het is taboe. Maar waarom eigenlijk? Waarom praten we alleen over de leuke dingen? Het nadeel van taboe-onderwerpen is namelijk dat ze – zoals de spreekwoordelijke olifant in de kamer – niet verdwijnen door er niet over te praten. Ze worden er juist groter en moeilijker door. Erover praten is altijd beter, want praten relativeert, geeft inzicht en perspectief. Daarom ook eens alle taboe-onderwerpen rondom baby’s en bevallen in het licht. Van lichamelijke ongemakken tot relationeel gedoe…

Lichamelijke ongemakken

Laten we beginnen met de categorie ‘lichamelijke ongemakken’. De lijst is eindeloos. Denk bijvoorbeeld aan bevallingspijn, plof-tieten, aambeien, incontinentie en hechtingen. En wat te denken van het onomkeerbare lichamelijke verval, oftewel de fysieke rekening van het moederschap. Om een paar dingen te noemen: een kledingmaat erbij, een cupmaat eraf, een  onafwasbaar zwangerschapsmasker, een hangbuik, stretchmarks en niet te vergeten de beruchte uitgelubberde vagina. Als je rijk bent kun je de boel operatief laten liften en tucken. Maar de meesten van ons moeten het hebben van damage control  in de vorm van gezond eten en sporten. Meer valt er niet aan te doen. Een kwestie van accepteren.

Een fysieke tegenvaller die nogal pijn kan doen is gedoe met de borstvoeding. Voor sommige is het een hel. Aanleggen blijft pijnlijk en ze houden last van pijnlijke steken en gevoelige tepels. Helaas zjin veel jonge moeders niet opgewassen tegen de borstvoedinglobby van verloskundigen en kraamhulp. Ze blijven stug doorploeteren, ondanks borstontstekingen, tepelkloven, tranen en pijn. Wat puur natuur is nu eenmaal het beste… Maar geldt dit ook als borstvoeden zó veel pijn doet dat je huilend de borst geeft? Als je niet meer kunt slapen van de pijn en de hormonen door je lijf gieren? Uiteindelijk is een blije relaxte moeder het állerbelangrijkst voor de baby. Dus weg met dat hardnekkige taboe op die fles!

Relationeel gedoe en seksproblemen

Niet alleen je lijf, ook je relatie krijgt het één en ander te verduren met de komst van een baby. Om te beginnen een hele nieuwe ‘groepsdynamiek’ die vraagt om herverdeling van de aandacht. Sommige prille moeders vinden dit lastig en ontwikkelen tunnelvisie voor de baby, waardoor manlief zich buitenspel gezet voelt. Niet erg bevorderlijk voor de relatie, dat spreekt voor zich. Een ander teleurstellend scenario is de man waar je helemaal niets aan hebt. Een goede kennis had er zo één.

Tijdens de zwangerschap had hij zijn mond nog vol van mannen die hun gezin in de steek lieten en hoe laf dat wel niet was. Maar toen de baby er eenmaal was, liet hij het volledig afweten. Er kon geen vriendelijk woord meer vanaf, laat staan enige hulp met de baby. Een week voor de eerste verjaardag van zijn zoon, nam hij de benen. Een andere vriendin had een vergelijkbare ervaring. Haar vriend liep een trauma op van het zien van de bevalling en wilde, met name seksueel, helemaal niets meer van haar weten. Pas acht maanden na de bevalling vreeën ze weer voor het eerst, midden in de nacht. De volgende morgen was hij het vergeten. Je begrijpt, ook deze relatie hield geen stand.

Eigenlijk is het bijna een klucht. Dát wat we zo enthousiast doen om een gezin te stichten, wordt na de komst van die kleine vaak een heikel (breek)punt. We hebben minder tijd, minder zin en het voelt allemaal anders. Ik had zelf nogal haast om zogezegd weer in het zadel te komen. Ik vond dat belangrijk. Na vier weken deden we een eerste poging. Het voelde beurs en raar. Een ‘gapend gat’,  hoorde ik een paar weken later met terugwerkende kracht, toen de boel weer een beetje was bijgetrokken. Helaas wordt het bij sommige vrouwen nooit meer zoals vroeger. In de sportschool vertelde een vrouw dat niet alleen haar baarmoeder verzakt was door de zwangerschap, maar dat ze ook wijder geworden was van onder waardoor ze veel minder goed voelt bij het vrijen en nog maar zelden klaarkomt door penetratie. Alsof het nog niet genoeg was, had ze ook nog stressincontinentie overgehouden aan de bevalling…

Teleurstellingen

Het is allemaal niet niks, die tegenvallers en teleurstellingen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de torenhoge verwachtingen die veel zwangere vrouwen koesteren. De onrealistische ideeën die ze erop nahouden over het leven als jonge moeder. Lekker wandelen en knuffelen met de baby, die natuurlijk amper huilt en altijd zoet is… Hoe hoger de verwachtingen, hoe groter de teleurstelling, want zo gaan die dingen. Een kennis vertelde mij hoe teleurgesteld ze was met zoon nr. drie. Ze had zo gehoopt op een meisje… Natuurlijk had ze de teleurstelling opzij gezet en was ze helemaal dol op haar zoontje, maar het verlangen naar een dochter ging niet weg. Ze schaamde zich ervoor, alsof ze daarmee haar zoon tekort deed. Maar is haar gevoel niet heel begrijpelijk? Tenslotte had ze al twee zoons. Feit dat ze graag een dochter wil, betekent toch niet dat ze minder van haar zoons houdt? Maar ook hier lopen tegen we het taboe op, want zeggen dat je liever een meisje had gehad is echt helemaal not done.

Een andere diepgaande teleurstelling is het ontbreken van de roze wolk. Als je het gewoon helemaal niet leuk vindt, dat gehannes met zo’n baby. Als je gek wordt van het gedoe, het gehuil en het ge-thuiszit. In extreme vorm volgt hier de postnatale depressie, maar in mindere vorm is het gewoon teleurstelling in het moederschap. Net als in het vorige voorbeeld, spelen hier waarschijnlijk onrealistische verwachtingen mee. Als je verwacht dat alles rozengeur en maneschijn wordt, kan de realiteit aardig tegenvallen.

Kinderen, en zeker baby’s, zijn natuurlijk hartstikke lief en schattig, maar het zijn ook handenbindertjes die totaal geen rekening houden met wat jij allemaal wilt en verwacht. Daarom ook dit artikel. Even aandacht voor de ongezouten waarheid. Niet om te laten zien hoe hard en moeilijk en rot het allemaal is of gaat worden, maar om die hardnekkige roze wolk-fantasie in een meer realistisch daglicht te plaatsen. Niets is nu eenmaal alleen leuk. Ook het moederschap niet. Sterker nog, alle minpunten op een rij, zou je er bijna niet meer aan beginnen! Daarom snel door naar de moraal van dit verhaal. Want blijven hangen in het negatieve is zeker niet de bedoeling.

Bijzonder dankzij de minpunten…

Wat is dan wel het punt dat we hier willen maken? Allereerst een grote schouderklop voor ons vrouwen! Want één ding is zeker, als we kinderen krijgen aan de man zouden overlaten, werden er heel veel minder kinderen geboren. Om moeder te worden heb je namelijk ballen nodig, en die hebben wij. De praktijk van ‘kinderen krijgen’ is nu eenmaal geen feest. Kinderen hebben, gelukkig wel en daarin ligt ook de tegenhanger. Het doel heiligt de middelen. En daarbij: het zijn de teleurstellingen en tegenvallers die de mooie dingen hun waarde geven. Het positieve bestaat bij de gratie van het negatieve. Juist omdat we zoveel moeten doorstaan, gaat die moederliefde door merg en been.

Het is dus niet ondanks, maar dankzij de moeilijke dingen, dat we ervaren hoe onvoorwaardelijk en bijzonder de liefde voor onze kinderen is.  Moederliefde is zo bijzonder, dat we het er allemaal voor over hebben. Alleen, laten we stoppen met net doen of het allemaal alleen maar leuk is. Laten we gewoon eerlijk uitkomen voor de waarheid. Moeder worden is geweldig, maar soms is het ook gewoon niet leuk. En dat mag best eens gezegd worden. Even lekker spuien en dan door naar accepteren en relativeren. Want daarin ligt natuurlijk de grootste kracht van het moederschap: het relativeren. Zó erg is het allemaal ook weer niet… Of zoals we in Rotterdam zeggen: elk nadeel heb z’n voordeel. Want wat zeggen onze theezakjes en uitgelubberde buiken ons uiteindelijk? Juist! Hoe belachelijk veel wij van onze kinderen houden…

 

Fysieke tegenvallers

Janneke: ‘Van cup A naar D naar AA…’

Annemarie: ‘Borstontsteking! Deed zó ’n zeer: ik lag doodziek in bed met twee zakken bevroren tuinerwtjes op mijn ontplofte cup F’s.’

Marieke: ‘Ik ben absoluut uitgelubberd van onder, al is het maar een halve mm. Ik voel minder tijdens het vrijen. Balen!’

Marije: ‘Aambeien van het persen. Heb ik meer last van gehad dan van die hele bevalling!’

Ilse: ‘Of ik trots ben op mijn stretchmarks omdat ik vier kinderen heb gebaard? Natuurlijk niet, het is gewoon lelijk!’

Elske: ‘Nadat mijn borsten van B naar D/E transformeerden, was er geen redding meer… theezakjes zijn het!’

Ineke: ’25 kilo eraan en dan 35 kilo eraf laat de nodige sporen na…’

Carolien: ‘Stretchmarks? Mijn hele buik is uitgestrecht!’

Tamara: ‘Mijn buik ziet eruit als een gigantische leeggelopen ballon. Ik wou dat ik geld had voor een  tummy tuck.’

Froukje: ‘Ik heb negen maanden lang gebraakt, meerdere keren per dag.’

Justine: ‘Twee dagen van huis met een kapotte borstkolf. Kan me niet herinneren ooit zo wanhopig te zijn geweest!’

Annelieke: ‘Na de keizersnee deed mijn buik zes weken pijn en het litteken trok nog maanden.’

Kitty: ‘Tijdens het hechten hoorde ik ze overleggen: dit moet geloof ik aan dit vast…’

Aline: ‘Ik kreeg een ruggenprik en voelde twee dagen mijn benen niet meer…’

Corine: ‘De Bevalling duurde 38 uur en staat voor altijd in mijn geheugen gegrift: helse pijnen en het gevoel dat mijn lichaam kapot ging. Ik heb een stukje van mezelf verloren die dag.’

Relationele tegenvallers

Lotte: ‘Hoe lang het duurde voor de seks weer normaal was? Nooit!’

Barbara: ‘Normale seks? Als je het normaal vindt dat je tussendoor drie keer pauze moet inlassen om een luier te verschonen of borstvoeding te geven of een kind terug te brengen naar bed…’

Inge: ‘Hij vond mij niet leuk als moeder denk ik. Hij raakte me niet meer aan. Erover praten? Dat deden we sinds de zwangerschap al niet meer…’

Babette: ‘We leefden ineens volledig langs elkaar heen. We sliepen omstebeurt en alles draaide om de baby. Na een half jaar hadden we een relatiecrisis.’

Marije: ‘De baby stond tussen ons in. Alsof hij een competitiestrijd voerde, wie vindt de baby het liefst…’

Baby-Teleurstellingen

Anneke: ‘Mijn dochter huilde het eerste jaar minstens zes uur per dag. Ik werd er GEK van.’

Ariana: ‘Ik had vijf maanden vrij geregeld, maar na twee weken kwamen de muren al op me af. Ik vond er niks aan, thuiszitten met een baby.’

Loes: ‘Ik durf het bijna niet te zeggen, want ik ben dol op mijn zoontje, maar ik had heel graag een dochter gekregen.’

Maria: ‘Ik voelde het niet, die overweldigende liefde. Ik vond haar klein en eng en teer. Het duurde zeker een maand voor het een beetje ‘normaal’ voelde.’

Kira: ‘Mijn dochter heeft een enorme wijnvlek op haar gezicht. Ik houd van haar, maar mooi is ze niet. Ik wou dat ze die vlek niet had gehad…’

Afbeelding van pili_f3 via Pixabay

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen.

Zie hier voor meer informatie!

Mijn gekozen waardering € -
De artikelen van Anne verschenen eerder in tijdschriften en kranten waaronder Fabulous Mama, Viva, Margriet, Linda en NRC Next. Anne is eigenaar van Uitgeverij 11