Deze tijd vraagt ons om een keuze te maken. Willen we leven in angst of willen we leven in vertrouwen? De chaos op allerlei terreinen daagt ons daartoe uit. Tegelijkertijd hebben we niet zoveel keus. De weg van de angst is een doodlopende weg, omdat die steeds meer verdeling, onvrede en tweespalt veroorzaakt. Vertrouwen hebben in elkaar vraagt ons allereerst om meer vertrouwen te hebben in onszelf en onze eigen mogelijkheden. Om te durven. Zolang we ons slachtoffer voelen, zijn we dat ook. Met angst leggen we de macht buiten onszelf en maken we onszelf afhankelijk. Met vertrouwen winnen we terrein terug, voelen we ons krachtiger en kunnen we onze eigen mogelijkheden ontdekken.

STEUN RO

Verandering is onontkoombaar en ook allang in gang gezet. Op sociaal, politiek en economisch gebied is veel in beweging, zekerheden wankelen en dat maakt veel mensen bang. Het is nogal een omslag om de zekerheid dan in jezelf te gaan zoeken en vertrouwen te verkiezen, maar dat is de uitdaging. Op het moment dat we naar mogelijkheden kijken, vinden we oplossingen. Dat vraagt creativiteit, lef en het nemen van onze eigen verantwoordelijkheid.

De economie zou nu aantrekken en er zou weer genoeg werk zijn. Is dat echt zo? Er zijn steeds meer flexibele banen, deeltijdbanen en zelfstandigen. Arbeid is niet meer zoals vroeger, simpelweg omdat de wereld is veranderd en er door alle techniek, digitalisering, automatisering en robotisering steeds minder ‘mankracht’ nodig is. Daardoor wordt ons veel werk uit handen genomen, wat in principe juist mogelijkheden zou moeten bieden: Meer vrije tijd, meer tijd voor elkaar, meer tijd voor persoonlijke ontwikkeling, meer tijd om te genieten van het leven. Zou het niet voor iedereen fijn zijn om meer tijd te hebben voor de sociale omgeving, het eigen welzijn en om talenten verder te ontwikkelen en dromen waar te maken?

Natuurlijk vraagt dat om een ander economisch systeem, want we hebben wel basisvoorzieningen nodig. Waar blijft al het geld dat nu verdiend wordt in die groeiende economie als dat door de automatisering, digitalisering en robotisering niet meer bij ‘mankracht’ terecht komt? Zolang de tweedeling tussen arm en rijk groter wordt, is er natuurlijk weinig ruimte voor zelfontplooiing en welzijn van de mens, die steeds meer tijd heeft. Maar tweedeling is ook eindig: Het ‘oude’ kapitalistische systeem werkt niet meer als er niet genoeg afnemers zijn en een groot deel van de mensen niet mee kan doen en bijvoorbeeld wel zorg nodig heeft. Dat vraagt dus om herverdeling en een heel ander systeem. Een systeem waarin iedereen toch tot z’n recht komt en waarin we voor elkaar zorgen.