Pelgrimstochten zijn populairder dan ooit. Wie filewandelen en volle herbergen wil ontwijken loopt het Sint Olavspad, ruim 500 kilometer dwars door spectaculaire landschappen in Zweden en Noorwegen. Journalist en presentator Harm Edens ontdekte de noordelijke Camino.Tekst: Harm Edens | Beeld St. Olavsleden

STEUN RO

Er was eens een woeste Viking die om en nabij het jaar 995 ter wereld kwam en als bijnaam Olav de Dikke had. Misschien omdat hij wat corpulent was – misschien omdat hij een dik bord voor z’n kop had – dat vertelt de geschiedenis niet. Wel dat hij in z’n jonge jaren op strooptocht ging en als huurling door Europa trok helemaal naar Frankrijk en Engeland. Waarom precies weten we niet, maar hij liet zich dopen in Rouen. Misschien voelde hij feilloos aan dat de tijden aan het veranderen waren. In 1016 vocht hij zich omhoog tot koning van Noorwegen en in 1026 werd hij weer weggejaagd tot in Rusland aan toe. Maar drie jaar later was hij van de schrik bekomen en kwam de Russische bietensoep z’n neus uit, dus ging hij aan land in Sundsvall – aan de oostkust van Zweden en ronselde snel 400 huurlingen.

De St. Olavsleden stak eeuwenlang Santiago de Compostella naar de kroon.

Samen begonnen ze een lange voetreis richting Trondheim in Noorwegen. Het was een barre tocht die zoveel kracht kostte dat Olav en z’n mannen de finale veldslag bij Stiklestad in 1030 verloren. Olav werd in de pan gehakt. Niks meer van over. Afgelopen. Klaar is klaar. Einde verhaal. Zou je denken. Maar nee… onderweg waren er al een paar vreemde dingetjes gebeurd – Olav die met z’n staf op de grond had geslagen en zo een waterbron maakte waar mannen en paarden hun dorst konden lessen. Dat soort duistere Middeleeuwse grapjasserij. En ook na z’n dood hield het niet op. Toen z’n stoffelijke resten maanden later omhoog werden gehaald om te worden herbegraven zag hij er nog helemaal fris en fruitig uit. Allemaal van die onverklaarbare zaken. Heuse wonderen! De prille Katholieke Kerk had er een held bij. Kwam dat even fijn uit. Olav werd 100 jaar later heilig verklaard en in Trondheim werd een kerk gebouwd, de Nideros kathedraal, en een nieuwe pelgrimsroute was geboren. Van Sundsvall in Zweden over bijna 580 kilometer naar Trondheim in Noorwegen: De St. Olavsleden, die in de eeuwen die erop volgden Santiago de Compostella naar de kroon stak.

De rust is bijna allesomvattend.

In 2014 – na lang te zijn vergeten – is de route officieel heropend. Er zijn wegwijzers geplaatst. Stukken route die door wegen en andere moderniteiten waren aangetast, zijn in ere hersteld en hier en daar staan wat bordjes met leuke historische weetjes. En hoe is het mogelijk – midden op de route in het mooie plaatsje Revsund in de Zweedse provincie Jämtland heeft mijn oud-NCRV-collega Hilde een B&B in een oude priesterwoning. Ze was zo enthousiast en ze stuurde zulke mooie foto’s dat ik dat wel eens van dichtbij wilde zien. Maar ja – vind maar eens de tijd om die hele weg af te tippelen – daar ben je al gauw een dikke maand aan kwijt. In 5 etappes wordt het ook vaak gedaan, maar zelfs dan is het meer dan een week uit en thuis.

In 2014 – na lang te zijn vergeten – is de route officieel heropend.

Ik besloot op snuffelstage te gaan. ik vloog naar Stockholm, pakte de trein naar Sundsvall en trok de volgende dag m’n degelijke wandelschoenen aan om wel echt bij het begin te beginnen. De St. Olavsleden is voor iedereen goed te doen, geen enge ravijnen en extreem steile klimmen, maar goeie wandelspullen is echt een vereiste voor de lange wandeling van de bijna subtropische Zweedse oostkust, over prachtige kronkelweggetjes, door mysterieuze donkere bossen, langs koele spiegelgladde meren richting de besneeuwde bergen op de grens van Zweden en Noorwegen en dan zuidwaarts naar de fjorden, de spectaculaire inhammen in de kust van Noorwegen.