Kiki Lombarts, hoogleraar professional performance aan de UvA, pleit in haar boek ‘Professional Performance van Artsen’ voor een herijking van de kernwaarden die artsen in hun werk motiveren. In haar betoog balanceert ze tussen filosofische bevlogenheid en wetenschappelijke nuchterheid. En haar pleidooi laat niemand met enig belang of interesse in de zorg onberoerd.

STEUN RO

Met zijn rode boekje wilde Mao in China een culturele revolutie doen ontspruiten. Met haar roze boekje pleit Kiki Lombarts voor een revolutie binnen de ziekenhuiswereld, zij het dan op een meer zachtaardige en rationele manier. En volgens de getuigenissen van specialisten en professoren aan het einde van het boekje is ze daar wonderwel in aan het slagen. Ze brengt in haar boek ‘Professional Performance van Artsen: tussen tijd en technologie’ een uitnodigend pleidooi voor een grondige herbronning van de kernwaarden en drijfveren binnen het artsenberoep.

Tussen filosofie en wetenschap

De titel gooit mij meteen in een slingerbeweging die me parten blijft spelen doorheen de rest van het boek. Ik zwalp tussen blinde aanbidding voor haar filosofische inzichten en verfoeiend vervloeken van de ‘management speak’ waar ze haar verhaal mee stoffeert. ‘Professional performance van artsen’… spoort mij niet meteen aan om eens door het boek te bladeren, laat staan het te kopen. Het bekt natuurlijk wel lekker. Geschreven door een hoogleraar aan de UvA belooft natuurlijk wel de nodige wetenschappelijke onderbouwing. Maar toch, kille wetenschap en holle bestuurspraat rijmen niet met het artsenberoep, is mijn instinctieve reactie.

Maar dan die ondertitel, ‘tussen tijd en technologie’. Die legt over de zakelijkheid van de hoofdtitel een sluier van filosofische twijfel die wel aanspreekt. Een vorm van versluiering waar we in onze samenleving nooit genoeg van kunnen hebben.