Over Frankrijk niets dan goeds beste lezer. Ja weet u, als je er woont moet je met een aantal dingen rekening houden. Nederlanders zijn anders opgevoed, daar kan niemand iets aan doen.

STEUN RO

Nederlanders willen voorop lopen en dat valt op wanneer je niet meer in het land woont maar op afstand kunt meegenieten door de zegeningen van het internet.

Nederlanders weten overal van. En als ze ergens niets van weten is het niet belangrijk. Een mooi voorbeeld is de moedertaal; de uitvlucht ‘als je me maar begrijpt’ is gemeengoed geworden. Nederland heeft veel deskundigen; verdiep je maar eens in de facebookdiscussies. Ik ken een vent die denkt dat-ie overal verstand van heeft, van voetballen tot het immigratiebeleid en discriminatie en van alles wat in morele zwaarte daartussen ligt. In iedere ongefundeerde discussie vind je zijn bodemloze blabla terug. Hij is dan ook gepensioneerd. De indruk die ik tot nu toe van de Fransen heb, is dat zij zich niet laten voorstaan op wat ze meer weten dan een ander.

auto

De Fransman lijkt vergroeid met hiërarchie, waardoor de last van verantwoordelijkheid niet te zwaar is. Hij kent zijn plek en is gepast onderdanig maar ook gepast onverschillig. Voor een Fransman zijn dingen waar de Nederlander warm voor loopt niet belangrijk. Een op zaterdagmiddag gepoetste auto zie je hier niet, zijspiegels aan een plakbandje des te meer. En toch is de auto hier heilig; het vehikel is een dankbaar onderwerp voor ellenlange discussies en naar nu blijkt ook voor verbale krachtmetingen.

Nou vind ik dat niets zóveel voldoening geeft als ruziemaken. Het is mijn lust en mijn leven. Het is een vak en je kunt het met iedereen uitoefenen. Dat merkte ik al op jonge leeftijd, toen je nog ‘u’ moest zeggen tegen volwassenen. Woorden hebben met iemand, dat is een betere uitdrukking; de juiste woorden op het juiste moment met de juiste intonatie, de juiste toonhoogte, het juiste volume en de juiste tegenstrijdige gelaatsuitdrukking, een prachtig spel. De meest abjecte aantijgingen jegens iemand wuif je wat later weg met een paar goed geformuleerde maar niet gemeende verontschuldigingen. En vraagt je opponent of je dat allemaal meende, dan hoef je daar niet om te liegen: natuurlijk! Hij gelooft het toch niet.

“Où garer ta bagnole”… Je kunt hier overal parkeren, ook als het niet mag en zelfs als het gevaarlijk is. Zo was het zebrapad waar ik op uitkijk altijd bezet door een auto en dat leverde bijna dagelijks huiveringwekkende taferelen op. Ik woon op de hoek van de Rue des Écoles; dagelijks moeten kinderen oversteken van en naar school…

Iedereen was het met mij eens dat het ongehoord was om juist daar je auto neer te zetten om boodschappen te doen bij de boulanger of de minisuper, maar iedereen stalde daar de auto. Inmiddels is deze gevaarlijke gewoonte opgewaardeerd van ‘stationnement gênant’ naar ‘stationnement très gênant’ en goed voor een boete van €135,-. Maar die boete is fictief; de doorsnee Fransman heeft er lak aan en de gendarmerie ook.

Het kostte anderhalf jaar, een protest-website, een speciale pagina op Facebook en veel gesprekken en briefwisselingen met het gemeentebestuur, maar het resultaat mag er wezen: twee paaltjes in gestort beton aan weerszijden van de ‘passage protégé’ zorgen ervoor dat parkeren gewoon niet meer kan. Mevrouw de burgemeester heeft hoogstpersoonlijk, voetje voor voetje, de afstand tussen de beoogde paaltjes gemeten en vastgesteld dat er hooguit een Fiat 500 uit 1968 tussen kon. Maar dan nóg is achteruit parkeren niet iedereen gegeven. Ik en het hele dorp zijn blij….

klant

Een goed equivalent voor ons woord ‘klantvriendelijk’ is er niet in het Frans. Het wordt hooguit een omschrijving als ‘orienté vers le client’; taalkundig veel beter maar ook veel te lang. Daarom kon het gebeuren dat wij om personeel moesten smeken dat wilde luisteren naar onze wens om een keuken aan te schaffen. De voltallige bemanning van de afdeling keukens bij Ikea in Avignon stond vóór wij binnenkwamen gezellig te keuvelen bij de kassajuffrouw. Daarna ook. Er waren geen klanten, dus wij móesten wel opvallen, vooral ook omdat ik geoefend had in de gelaatsuitdrukking ‘Ik snak naar een keuken, als ze hier maar keukens hebben…!’ Maar toen we wat dichterbij kwamen keken ze ons aan alsof ze wilden zeggen dat we wel op een heel ongelegen tijdstip kwamen. Toen ik het bedrag van vele duizenden euro’s liet vallen dat we zelf al hadden uitgerekend op een ordinateur van de zelfontwerpafdeling, veranderde niets in de houding van de afdelingschef en zijn ondergeschikten. Wél toen ik zei waar wij woonden. De aanschaf kon niet doorgaan omdat ons dorp niet in het rayon van het filiaal viel. Ons dorp viel nog nergens in eigenlijk, dus het had ook geen zin om een poging te wagen bij het filiaal in Marseille. We hebben de keuken inmiddels; na veel vijven en zessen en op ons advies werd Reillanne alsnog en ter plekke ingedeeld in het Rayon Avignon.

internet

Waar de Fransman zich ook niet druk over lijkt te maken is de snelheid van het internet. Wij zijn hier gezegend met ADSL; een snelheid van 8 Mbits/s is dan ook haalbaar. In Nederland is 150 Mb al heel gewoon maar dat geloven ze hier niet zo. Maar goed, daar zou mee te leven zijn als in ieder geval de internetverbinding stabiel zou zijn. Maar u voelt het al…. Het kan ook bijna niet anders; er hangt achter ons huis een draadje waar alles doorheen moet: internet, radio, tv én telefoon. Als het hard waait of als de buurvrouw de luiken wat te hard opengooit gaat het draadje soms los; je merkt dat dan meteen; enige digitale communicatie is niet meer mogelijk.

bourgondisch

Jaren geleden al gaf hij me een goede raad, Thomas, mijn goede vriend, dorpsgenoot en ooit Nederlands ingezetene, u wellicht bekend uit vorige columns als de propriétaire van een aantal prachtige chambres d’hôtes en gîtes onder de noemer ‘Vacances en Luberon’. Hij onderkende mijn niet onredelijke opstandigheid en gaf me een goede raad: denk als de Fransen en leef als god in Frankrijk!

Ik maak goede vorderingen, maar als weer eens de stroom uitvalt -en daarmee de router, de server, de telefoon, de tv, de mediaplayer én mijn iphone- of als ik het internetdraadje nooddruftig zie zwabberen in de plotseling opstekende mistral, dan besef ik dat mijn calvinistische levensbeschouwing mij nog in de weg zit. Ik ben hier op mijn best, denk al in het Frans, maar Frans denken is moeilijker!