Sportjournalisten spreken wel eens met supporters. En dat kan over hele andere dingen gaan dan het wel en wee van de favoriete atleet of team. Het meest bijzondere verhaal dat ik ooit hoorde van een supporter ging niet over sport, maar over de aanslagen van 11 september 2001, op deze zondag vijftien jaar geleden. Toen ik jaren geleden op bezoek was bij de ijshockeyers van St. Louis Blues leerde ik supporter Anthony Flores kennen. Hij vertelde me in 2012 over hoe hij in 2001 bij 9/11 als hulpverlener betrokken was. Zijn indrukwekkende verhaal, vijftien jaar na de aanslagen.

STEUN RO

Hoewel er nog veel meer leed in de wereld is, sta ik op 11 september elk jaar bewust stil bij de WTC-aanslagen in New York in 2001. Ik ben zelf in die stad geweest, bij Ground Zero (2009). Indrukwekkend, bizar. Het doet wat met je als je op de plaats bent waar enkele jaren eerder dood en verderf was. Stofwolken die je van tv-beelden kent. Maar wat het pas echt dichtbij brengt, is dat besef van jaren later. Dat van ná het gesprek met Tony. Als Nederlander kende ik ineens iemand die 9/11 in die torens was.

Ooggetuige Tony over 11 september 2001: Ik werkte op de 104e verdieping van toren 1 van het WTC

,,Ik heb er tot op de dag van vandaag nog steeds last van. In mijn slaap zie ik de mensen springen”. Aan het woord: Tony Flores, over die even historische als dramatische elfde dag in september van 2001. De Amerikaan verloor uiteindelijk 150 vrienden bij Cantor Fitzgerald. ,,Twaalf jaar geleden werkte ik op de 104e verdieping van toren 1 van het WTC. Toen ik naar mijn werk ging, was dat het begin van een dag die mijn leven zou veranderen.”

Vlak nadat zijn werkdag begint, gaat hij met collega’s van zijn verdieping helemaal naar de lobby van het WTC om een kop koffie te drinken en buiten te roken. Kort daarna hoort hij een vliegtuig op volle snelheid overvliegen. ,,Ik zag hoe vlucht 11 van American Airlines toren 1 binnenvloog.” De hulpverlener in hem neemt het over. Een kwartier later helpt hij een vrouw die brandwonden in haar gezicht heeft. ,,Weer hoorde ik motoren op volle snelheid. Ik keek op en zag United vlucht 175. Die boorde zich in toren 2. Toen wist ik dat er iets helemaal fucked up was.”

Tony beschikt over zogenaamde USAR skills: Urban Search And Rescue. Dus wordt zijn hulp ter plaatse ingeschakeld. Terwijl de beide torens branden, merkt hij dat mensen van grote hoogte naar beneden springen, de dood tegemoet. ,,Toen zei ik tegen een brandweerman: ‘Het moet er slecht uitzien daarboven, als de beste optie blijkbaar is om naar beneden te springen.”

Het wordt nog erger. ,,Terwijl we brandweermannen naar binnen stuurden, was er ineens dat rommelend geluid.” Het was toren 2; die stortte in. ,,We doken met z’n allen in liften om te schuilen. Ik werd geraakt door puin, opende mijn ogen en ik leefde nog.”

WTC
WTC

Tony en vele anderen maken dat ze wegkomen. ,,En toen zagen we vanaf een afstand hoe ook toren 1 naar beneden kwam, wetende dat daar nog veel brandweermannen, politieagenten en vrienden van me binnen waren. Ineens waren beide torens weg, terwijl ze er een paar uur daarvoor nog ‘gewoon’ stonden. Het besef kwam dat ze verdwenen waren met alles erop en eraan, het was nog slechts puin. Veel mensen braken ter plekke in tranen uit. ”

Hij is in shock. ,,Ik wist dat veel of misschien wel al mijn vrienden en collega’s uit toren 1 dood zouden zijn. Ondertussen werden meteen reddingteams geformeerd en toen ben ik terug gegaan naar de plek. Want ik wilde helpen zoeken naar overlevenden.” Die plek waar Tony aan refereert, is wat de geschiedenis in is gegaan als ‘The Pile’. Oftewel de stapel, verwijzend naar de enorme letterlijke puinhoop.

,,Ik ben daar meer dan tien uur gebleven”, zegt Tony, die al snel de hoop op het vinden van overlevenden kon laten varen. Eenmaal terug op een van de brandweerkazernes, wordt het hem teveel. ,,Ik moest overgeven. Vervolgens zijn we in onze vieze kleren, vol met stof, naar een kerk gegaan. Daar kwamen alle emoties eruit. Ik heb heel hard gehuild.”

Hij kan op dat moment niet bevatten wat er die dag is gebeurd. ,,Ik kon niet begrijpen wat ik had gedaan, wat er aan de hand was; ik snapte even niets van de wereld. Het blijft voor altijd een herinnering. Dit vergeet je never ever again.”