Experimenteel Brits popensemble Vanishing Twin brengt op Ookii Gekkou muziek voor droomreizigers

De maan als katalysator van vervreemding en lucide dromen. De Japanse pianiste Erika Dohi bracht dit voorjaar het album I, Castorpollux uit, met daarop een verwijzing naar de twee manen en hun vreemde, bijna onwerkelijke licht uit 1q84, de beroemde trilogie van de Japanse schrijver Haruki Murakami. De vier leden van experimenteel Brits popensemble Vanishing Twin zijn op hun nieuwe album Ookii Gekkou eveneens in de ban van het ‘oog van de nacht’.

Ookii Gekkou is Japans voor Big Moonlight. Het is het licht van de maan, die – zo wordt in veel traditionele culturen verteld – als hij op zijn grootst is, vol en helder schijnend in de nacht, bij sommige mensen een staat van maanziekte oproept. Zo verandert in het filmvijfluik Kaos van de gebroeders Taviani uit 1984 in het tweede deel Mal di Luna een man bij iedere volle maan in een schreeuwende weerwolf. Het heldere licht van de maan wordt soms het ‘oog van de nacht’ genoemd. Het dringt binnen in de geest van wie daar gevoelig voor is en verandert bij de ontvanger gedragspatronen en natuurlijke aandriften. De titeltrack en opener van het nieuwe album van Vanishing Twin, Ookii Gekkou, herpositioneert de regels van het dagelijkse bestaan op een plek waar de nacht altijd doorgaat. Dromen zijn er lucide, de dromer is zich ervan bewust dat hij droomt. Het begrip lucide droom wordt toegeschreven aan de Nederlandse psychiater en schrijver Frederik van Eeden (1860-1932) die het voor het eerst gebruikt zou hebben in een artikel getiteld A Study of Dreams. Mensen die doelbewust lucide dromen nastreven worden wel oneironauten, droomreizigers genoemd.

Er viel het afgelopen jaar weinig te dromen. En toch is Ookii Gekkou, in bandstandplaats Londen beraamd en opgenomen onder de vaak bizarre omstandigheden die de lockdowns met zich brachten, een soort dromenvanger geworden, een bezwering tegen alle krankzinnigheid waarmee de wereld het afgelopen jaar is geconfronteerd.

Songwriter, vocalist en multi-instrumentalist Cathy Lucas, drummer Valentina Magaletti, bassist Susumu Mukai en synthesizerspeler en gitarist Phil MFU exploreren op Ookii Gekkou een breed scala van muzikale stijlen en inspiratiebronnen. In het onverbiddelijk helle schijnsel van Big Moonlight, waarin uiteindelijk niets verborgen blijft, versmelten afrofunk, outer jazz en avant-garde met tropicália en psychedelica, knipoogt Sun Ra vanuit de kosmos naar Alice Coltrane, schuift ‘father of exotica’ Martin Denny aan bij soundtracklegende Ennio Morricone, lossen percussie slagenwisselingen en contemplatieve gamelan op in jaren vijftig easy tune en space muziek en horen we daar in The Organism zelfs een flard Ryuichi Sakamoto (?).

Vanishing Twin neemt je op Ookii Gekkou mee in een Ocean Of Sound, zoals de Britse criticus en experimentele muzikant David Toop het in zijn gelijknamige boek uit 1995 noemde. Het is een wonderbaarlijke wereld van steeds wisselend geluid, van songstructuren die bij iedere luisterbeurt weer nieuwe verrassende klanken en instrumentale krommingen prijs geven. En dan zijn er de teksten, in songs waarin wordt gepoogd de nachtmerrie die momenteel in allerlei gedaanten over de wereld raast, van de orkanen van klimaatverandering tot politieke gekte en neofascisme, uit te drijven.

Een voorbeeld van het absurdisme (of is het magie?) dat Vanishing Twin hierbij hanteert is het singlenummer The Lift, door Cathy Lucas als volgt uitgelegd: “Het nummer vertelt het bijna zeker waargebeurde verhaal van een Japanse vrouw die werd opgepikt door een orkaan en 1500 meter verderop neergezet. In het refrein repliceert de wind: I’ll be your wings.

Ookii Gekkou van Vanishing Twin is de perfecte soundtrack om een turbulente wereld open en vrijmoedig mee tegemoet te treden, al of niet als droomreizigers.

Vanishing Twin – Ookii Gekkou
Fire Records / Konkurrent
Foto © Arthur Sajas

Horen en zien: 12 november – Le Guess Who?, Utrecht

Mijn gekozen waardering € -

Ex-muziekjournalist. Ruilde in de jaren 90 redactiestoel muziekblad OOR in voor een hangmat in de Amazone, Dancin' Fool.