Te veel ijsjes, schreeuwen, Bumba haten, liegen: eerste van een serie columns van Roos Schlikker over haar opvoedfalen. ‘Laten we wel wezen, opvoeden is vaak een ontzettende kutdelicatesse.’

STEUN RO

Het waren weer heerlijke hosannaweken voor de opvoedgelijkhebbers.  Gepensioneerd kinderarts Rob Bakker had in de Volkskrant betoogd dat een corrigerende tik heus geen kwaad kon. Wat? Huh? Ho! Stop! Trauma! Kindermishandeling! Ben je nu helemaal een haartje betoeterd! klonk het onmiddellijk. En terecht natuurlijk.

Net als dat het te begrijpen is dat het bij het Parool verontwaardigde reacties regende toen een moeder vertelde dat ze een babyfoonapp gebruikte als ze uit wilde, maar dat die door gebrek aan Wifi wel eens niet werkte en dat dat best een beetje klote was. Beetje klote? Neeneeneeneenee, schandalig was het, onverantwoordelijk, misselijkmakend.

Hartenlapjes

Zoals talloze andere ouders knap ik er altijd enorm van op om mijn schande uit te spreken over de opvoedmethoden van een ander en dan vooral waar het logische kwesties betreft zoals ‘Gij zult uw koters niet tegen de muur smijten en ‘Gij zult uw hartenlapjes nimmer alleen ende verlaten ’s nachts achterlaten in een donker huisch.’

Ferm steken wij papa’s en mama’s onze wijsvingertjes de lucht, we zwaaien er op z'n Andries Knevels mee, we kijken strak en we formuleren scherp. Zoiets vreselijks zouden wij onze kroost nooit aan doen.

Hyperallergisch voor clowntje Bumba

Nu is het natuurlijk goed om voor kinderen op te komen, maar er zit iets anders onder. Ik hang zo graag de opvoedgelijkhebber uit omdat ik het eigenlijk ook niet weet. Ja, de duidelijke zaken snap ik wel. Je moet je kinderen op tijd voederen, je moet ze veelvuldig knuffelen, je moet ze niet uitschelden en je moet geregeld vertellen hoeveel je van ze houdt. Dat gaat allemaal helemaal vanzelf. Sterker nog, ik kan stellen dat ik in het voeder-knuffel-nietuitscheld-en liefdebetoonsegment een dubbeldikke tien scoor.

Maar ik faal ook. Zo was ik niet vaak genoeg het haar van mijn spruiten, ik deel te veel raketjes uit, gebruik soms per ongeluk een drieletterwoord waar ze bij zijn (ooit vroeg een collega telkens luidkeels als ik kut riep: 'Hoor ik daar een delicatesse?' Misschien moet ik mijn zoons eens het woord delicatesse leren), ik worstel met consequent zijn, ik schreeuw te vaak en ik ben hyperallergisch voor clowntje Bumba wat mij noopt te zeggen dat we die niet meer op de televisie hebben. Kortom: ik lieg ook nog eens tegen ze.

Corrigerende tikken

Door dit op te schrijven begeef ik me als Bambi op glad ijs. Want alle moraalridderouders kunnen me nu bedelven onder hun gelijk. Dat doen ze graag. Vooral omdat ze, door mij aan te wijzen als haperende moeder, niet naar hun eigen tekortschieten hoeven te kijken.

Maar zoals Bambi met die bibberbeentjes uiteindelijk wel steeds een stapje verder komt, houd ik er bij deze mee op om gelijk hebbend aan de kant te blijven staan. De komende weken ga ik hier bij TPO Magazine met de billen bloot in een serie columns over mijn opvoedfalen. Alle schanderoepers mogen hun goddelijke gang gaan, maar ik hoop op een beetje meer oudereerlijkheid. Want laten we wel wezen: opvoeden is vaak een ontzettende kutdelicatesse. Wat als vaders en moeders dat eens durfden te zeggen? Dan kunnen ze stoppen met corrigerende tikken uitdelen. Aan hun kinderen natuurlijk, maar vooral ook aan elkaar.

Deze van Schlikker mag er ook zijn.

Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.