50Plus zou het imago van ouderen besmeuren, zeggen de polderoudjes. Jaloezie of rake kritiek?

STEUN RO

Sjoelstenen vliegen door de lucht, rollators worden met trillende handen heen en weer geschud en kunstgebitten klapperen ritmisch mee: ruzie in de bejaardensoos. De ouderenbonden zijn niet blij met de komst van 50Plus, zo zeggen ze in Trouw.

Henk Krol en z'n matties helpen de goede verhoudingen tussen de generaties naar de knoppen, daar komt de kritiek zo ongeveer op neer. “Elke discussie over jong en oud ondergraaft de solidariteit waar wij voor staan”, stelt ene Wim van Minnen, directeur van de koepel van ouderenorganisaties (Nederland hè, waar organisaties zijn, kan een koepel nooit lang uitblijven).

Een vreemde stelling, want als ie waar zou zijn, rest alle ouderenbonden slechts één ding: zichzelf opheffen. Ik bedoel maar, hoe kun je daadwerkelijk ouderenbond zijn zonder ooit één discussie over jong en oud te voeren? Ook al pretendeert Van Minnen anders. “Want het gaat ons niet om verschillen tussen generaties, het gaat over verschillen binnen de samenleving: kansrijk of kansarm, hulpbehoevend of gezond, en vooral arm of rijk.”

Schaamlap

Die schaamlap kan de innerlijke tegenstrijdigheid niet verhelpen. Niet dat ze geen punt hebben. Dat een partij zich richt op een specifieke leeftijdsgroep stuit ook mij intuïtief tegen de borst. Maar wie goed luistert, bespeurt bij de clubjes die hun weg in de polder al gevonden hebben enige afgunst op het succes van de nieuwkomer. Voor de zekerheid heb ik nog maar eens het programma van 50Plus erbij gehaald, en wat blijkt: ook die doen hun uiterste best om de indruk weg te nemen dat ze exclusief voor ouderen opkomen.

Zo wil Henk Krol de belastingontduiking een halt toeroepen, heeft zijn partij een uitgesproken mening over de senaat (afschaffen!) en ageert hij tegen de verdeling van baantjes in het openbaar bestuur door de gevestigde politieke partijen. Jong en oud kunnen ermee uit de voeten. Veel van deze populistische (zonder dat dit als tegenargument is bedoeld) standpunten dragen het stempel van Jan Nagel, die ook het brein achter Leefbaar Nederland was.

Nagel. De man met de feilloze politieke thermometer.

Paradijsvogels

Alleen zijn naam al zou een waarschuwingssignaal moeten zijn dat we niet te maken hebben met een verzameling paradijsvogels à la de ouderenpartij uit de jaren negentig, die aan interne strijd ten onder ging. Nee, dit is een kracht om rekening mee te houden. En ook al vormen peilingen een mysterie – zo is het bijvoorbeeld mogelijk om midden in een nieuwsloze zomer enorm te stijgen in de volksgunst – dat velen een stem op Krol zouden overwegen, zegt genoeg.

Ondanks de zalvende woorden van de bejaardenbobo's, schuurt het wel degelijk tussen de generaties. Senioren mogen als groep dan wel het rijkst zijn, er vallen harde klappen. Pensioenen worden gekort en in voorzieningen wordt gesneden. En dan helpt het kennelijk niet, zo valt mij op, dat het voor hun eigen kleinkinderen in de toekomst hoogstwaarschijnlijk nóg soberder zal zijn.

Dat laatste is vooral een kwestie van psychologie: het doet meer pijn om iets te verliezen (bijvoorbeeld, dat je zes maanden later AOW krijgt dan je altijd hebt gedacht) dan om iets nooit gehad te hebben, zoals jongeren van nu niet anders weten dan dat hun recht op vadertje Drees met hun eigen levensverwachting mee zal groeien, als een wortel voor de ezel.

Ludiek

Gelukkig kan ik als veertiger, zonder natuurlijke band met 50Plus noch met het ludieke jongerenantwoord 40Min, in alle objectiviteit oordelen. En dan moet ik vaststellen dat het imago van ouderen wel degelijk een probleem vormt. Niet in de zin van zeurende egotrippers, waarvoor de ouderenbonden vrezen, maar wél in de zin dat senioren nauwelijks nog aan de bak komen op de arbeidsmarkt. Star, ziekelijk, niet productief – kortom, een clubje seniele losers, dat is het beeld. Ongeveer zoals ik dit stukje begon.

Als we de vergrijzing toejuichen (en ik wil nog lang niet dood!), is het zaak om die paradox te doorbreken. We willen allemaal ouder worden en we willen allemaal dat ouderen langer meedraaien in de samenleving, maar tegelijk hebben we een ingebakken afkeer van alles wat naar ouderdom riekt. Daar moeten we van af, en daarin heeft 50Plus een terecht punt.

Omgekeerd zou het ook helpen als senioren zichzelf niet in de slachtofferrol wentelen. Wat dat betreft spreekt één opmerking vanuit de ouderenbonden boekdelen. Ze hopen namelijk dat Krol er in ieder geval wél in slaagt om ouderen als thema op de politieke agenda te krijgen, op dezelfde wijze als Marianne Thieme dat heeft gedaan met de… dieren.

De bejaarde als bedreigde diersoort, en Henk Krol als redder. Nederland is een mooi land.

Meer lezen? Neem een abonnement!

 

 

    Journalist en columnist. Schrijft over alwat voor zijn pen komt, van Haagse politiek tot terrorisme. Beukt er graag op los met de filosofenhamer. Classicus en volgeling van Dionysus, liefhebber van spot en ironie, slaat nooit een cappuccino af.

    Geef een antwoord