Ook voor de diefstal van speklapjes bij de Aldi kun je voor de rechter komen. En die houdt geen rekening met het water dat je uut de bek loopt of je zieke hond.

Mevrouw G sloft naar de politierechter. Ze heeft een halfgevulde plastic tas bij. Nadat ze is gaan zitten schuift ze die over de tafel naar de microfoon. Wanneer de rechter naar haar naam vraagt, volgt er een schor geluid en een flinke hoestbui. “We hadden al gehoord dat u slecht sprak”, zegt de rechter. “We zullen het rustig aandoen. Wilt u wat drinken?” De griffier zit met beker en waterkan in de aanslag, maar de vrouw zegt dat het geen zin heeft, het is onderdeel van haar slechte gezondheid. Mevrouw G heeft grijs, vettig haar in een soort van knot. Ze hangt wat op de tafel.

Speklappen, daar zit ze hier voor. Gestolen speklappen bij de Aldi, verduidelijkt de rechter. Veel heeft de officier van justitie daar niet aan toe te voegen. 2,64 euro kostten ze, mevrouw G had ze onder haar kleren verstopt en had zo de kassa proberen te passeren, dat was door een oplettende medewerker niet onopgemerkt voorbij gegaan en zo was ze gesnapt. Nu staat ze dus voor de rechter vanwege die speklappen.

Wat was er nu precies gebeurt, wil de rechter weten. “Het was een opwelling”, zegt mevrouw G. “Ik had al zo lang geen vlees gegeten en toen ik die speklappen zag, liep het water me uit de bek.” “O ja, zo zeggen ze dat hier in Arnhem hè, dat het water je uit de bek loopt”, reageert de rechter. Maar hij vraagt zich af waarom ze er dan niet gewoon voor betaalt? “Ik had nog maar tien euro en daar moest ik drie dagen van eten”, antwoordt de vrouw.

Rotwijf

Alex van der Hulst is schrijver en journalist. Hij schreef boeken over Wielrennen (DRaag Nooit Een Gele Trui), zzp'ers (Uurtje Factuurtje) en poppodium Doornroosje (We Do Music). Hij schrijft geregeld voor NRC, AD en OOR.