Vorig jaar verloren Jop de Vrieze en Zvezdana Vukojevic hun zoontje Mikki vlak voor de geboorte. Inmiddels zijn ze weer zwanger en schrijven ze over hun ervaringen en levenslessen. Deze week episode 14, over het broertje dat er nooit, maar ook altijd zal zijn.

STEUN RO

Sinds een paar dagen word ik gekweld door hevige koppijn. Het zijn waarschijnlijk de naweeën van de hersenschudding die ik twee maanden geleden opliep, maar zo erg als nu was het in weken niet.
Vandaag lig ik in bed, zelfs de tweede paracetamol maakt geen verschil. Je bent even naast me komen liggen, mijn hand ligt op je buik.

Terwijl ik naar het plafond staar, tel ik hardop. Drieëndertig weken en drie dagen. Gek. Toen Mikki zo ver was, was hij aan het doodgaan. Zal hij geleden hebben? We durven er niet aan te denken.

Met zijn broertje gaat het goed, voor zover op basis van de echo’s en hartfilmpjes op te maken valt. Zo goed dat hij volgens de schatting al anderhalf keer meer weegt dan Mikki ooit gedaan heeft. Mikki krijgt over een week of zes dus een grote broer.

Toen we net te horen hadden gekregen dat het weer een jongetje werd, moesten we een klein beetje wennen. Stiekem hadden we het prettiger gevonden als het een meisje was geweest. Gewoon, omdat het anders zou zijn. Maar anders, dat is het sowieso. Totaal anders. En twee broers, ja, dat is mooi.