Wat verkopen ze eigenlijk, die rocksterren die hun levensverhaal voor ons op (laten) tekenen? Meestal vooral hun persoonlijkheid, zegt Jamal Ouariachi. Helaas, want het zijn geen persoonlijkheden die boeken lezenswaardig maken, maar personages.

STEUN RO

Het lezen van boeken over rocksterren heb ik lange tijd geassocieerd met de puberteit. Als tiener zoek je helden, en zodra je ze vindt, wil je posters van ze, t-shirts, je wil elk artikeltje lezen dat er maar over ze te vinden is, en als er een boek over ze verschijnt, ben jij de eerste die het koopt.

Maar de verering van onze rockgoden houdt niet op met het aanbreken van de volwassenheid. Het populaire genre van de rockbiografie appelleert aan veel, niet in de laatste plaats aan doodeenvoudige roddelzucht. Het is de Privé in de eerste persoon enkelvoud, rechtstreeks uit de bron getapt.

Is dat erg? Welnee. Een artiest wiens werk belangrijk voor je is, begeleidt jou bij de grote momenten in je leven. Haar stem zong tijdens de eerste dans van jou en je grote liefde. Zijn liedje klonk tijdens de begrafenis van je beste vriend. De artiest is altijd bij je, maar wanneer ben jij bij de artiest? Wat wéét jij van die artiest?

Het is natuurlijk ook gewoon handel. Elke uitgeverij wordt nat bij het vooruitzicht van een artiestenbiografie, want de artiest heeft al een eigen publiek, en je kunt er vergif op innemen dat een flink deel van dat publiek bereid zal zijn voor een boek van de artiest te betalen, zoals het ook voor de geluidsdragers en de concerten van de artiest betaalt.