Terwijl er in de buik van mijn vrouw een baby groeit, vloeien niet alleen bij haar maar ook bij mij tranen. Het blijkt een licht vorm van het couvade-syndroom, een aandoening waarbij de man emotioneel ‘meezwangert’ met zijn partner.

STEUN RO

“En u? Heeft u een verleden met drugs? Of aandoeningen waar we van moeten weten?” Vol overtuiging schud ik mijn hoofd. Niks aan het handje hier, alles in orde, kom maar op met die baby! De ogen van onze verloskundige draaien weer terug naar mijn vrouw, Nikki. De rest van het half uur durende gesprek had ik wat de verloskundige betreft net zo goed van lucht kunnen zijn. Alsof ik alleen maar de leverancier ben van het goedje dat het eitje in de buik van mijn vrouw heeft bevrucht. Dank u, parkeer het daar maar en tabee.

In de auto naar huis ben ik stil. Wanneer Nikki vraagt wat er loos is schouderophaal en lieg ik (“Niets”) en begin tegelijkertijd te janken. “W-we zijn drie maanden zwanger en ik voel me alsof ik overal alleen maar voor spek en bonen bij mag zitten”, hakkel ik met een overdaad aan ziltige druppels en snot. De hysterie nabij vervolg ik snikkend en slingerend over de snelweg: “Er is nooit eens iemand die aan míj vraagt hoe ík me voel!”

Emotioneel incontinent, zo voel ik me. En dat tranendal dient zich te pas en te onpas aan tijdens de eerste maanden van onze zwangerschap. Babbelen over babynamen? Ik vlucht het toilet in en dep mijn ogen droog. Klussen in de kinderkamer? Ja, maar dan wel meejanken met zielige liedjes van Acda en De Munnik. Honden Spritz en Olly die even lief opkijken? Ben ik alleen in de kamer? Ja? Niemand die me ziet? Nou, laat maar lopen dan!

Samen zwanger
“Mark had dat ook, vertelt vriendin Mara als ze op bezoek is met haar jongste. “Toen ik zwanger was van Twan bleef hij maar janken. Het was net een vrouw.” Meezwangeren, schijnt dat te heten wanneer mannen tijdens de zwangerschap van hun vrouw ook zwangerschapssymptomen vertonen. Ze zien hun buik en borsten groeien, zijn misselijk in de ochtend, voelen zich loom, krijgen last van hun rug, slapen slecht, gaan dingen vergeten en kunnen zich slechter concentreren.

Freelance journalist Nick Kivits (1984) schrijft voor Reporters Online over technologie, internet en de wetenschap.