Vorig jaar verloren Jop de Vrieze en Zvezdana Vukojevic hun zoontje Mikki vlak voor de geboorte. Acht maanden later raakten ze weer in verwachting. Sindsdien schrijven ze over hun ervaringen. Episode 17: de apotheose.

STEUN RO

‘Hij is er nu echt bijna.’
We kijken elkaar aan en laten de woorden van de verloskundige tot ons doordringen. Tranen springen in onze ogen. Een knoop in mijn maag die straks weg zal zijn.

Alles is tot nu toe voorspoedig verlopen. De ruggenprik heeft zijn werk goed gedaan en werkt precies zoals ie hoort te werken: geen pijn, wel gevoel in je onderlijf. De ontsluitingsfase ben je volledig ontspannen doorgekomen. Ik schil nog een mandarijntje en stop een paar partjes in je mond. ‘Ik heb het gevoel dat ik naar de wc moet. Ik denk dat hij inderdaad komt,’ zeg je.

De verpleegkundige zet de spullen klaar rondom je bed. Ik maak de camera gereed, pak je hand nog maar eens vast. Even later komt ook onze gynaecoloog binnen, die speciaal voor deze keer helemaal zelf bij de bevalling aanwezig zal zijn en net al voorspelde dat het niet lang meer zou duren.

Met zijn vieren staan we om je heen en wachten op de eerste perswee. Je trekt je benen op, klemt je handen onder je knieën. Persen wil je maar niet te hard. Niet nu nog kapot maken wat zo dichtbij is. Iedere wee win je een klein beetje vertrouwen en verzamel je moed om al je kracht te gebruiken. ‘Hou je lucht vast’, zegt de verloskundige, ‘stop alles wat je hebt in het persen. Het gaat super goed met hem, je kunt volop persen.’