In de nieuwe Amsterdamse sociëteit Sexyland werd gisteravond een prelaunch georganiseerd van het Opera Forward Festival OFF Ik was onder de indruk. Best verrassend.

STEUN RO

Disclaimer: steller dezes is geen operaconnaisseur. De laatste twee opera’s die ik zag waren beide van Philip Glass (de ware operasnob lacht nu schampertjes), de eerste opera die ik ooit zag was van Robert Wilson met Tom Waits (de ware operasnob graaft nu naarstig in zijn geheugen). De enige ‘klassieke’ opera die ik ooit zag betrof een Mozart die was geënsceneerd in een meubeluitdragerij (de ware operasnob krijgt wederom een hartaanval, net als die avond – zelden zoveel hevig verontwaardige pensionados bij elkaar gezien). Maar…

Amadeus (Milos Forman, 1984) staat wel al jarenlang op nummer 1 van mijn persoonlijk pantheon van films die een eventuele nucleaire apocalypse zouden moeten overleven.

Scepsis

Goed, misschien ben ik wél een operasnob, maar dan wel een met grondige scepsis jegens het genre. Dat deftige onderscheid tussen opera en musical heb ik bijvoorbeeld nooit goed begrepen. In beide genres wordt om de haverklap de handeling onderbroken door plotseling luidkeels zingende mannen die als vrouwen ogen of vrouwen die als mannen ogen. De ware operasnob kermt nu zachtjes ‘dat in opera het libretto en de partituur heus zijn doorgecomponeerd, hoor’.