Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, af en toe met een slagersmes. En als het nodig is, haalt ze de hakbijl tevoorschijn.

STEUN RO

Stel, je blinde darm moet er uit.

Er is haast bij, want het ding is enorm ontstoken.

Je hebt ook pijn en de arts vertelt je dat er een stevig risico is dat het ding geperforeerd raakt met alle akelige gevolgen van dien.

Onmiddellijk belt hij de ambulance, waarop jij zegt: “Ho! Stop! Ik wil niet naar het ziekenhuis! Daar voel ik me niet op mijn gemak. Ik wil dit in mijn eigen omgeving omringd door kaarsjes ondergaan. Ik blijf thuis!”

Beetje mal? Precies, beetje mal.

Toch zijn er vrouwen met een risicozwangerschap die pertinent niet in het ziekenhuis willen bevallen. Deze week staat een drietal verloskundigen voor de tuchtrechter, onder wie Rebekka Visser die in 2011 nog door Libelle tot verloskundige van het jaar was uitgeroepen. De drie begeleidden riskante thuisbevallingen van tweelingen en baby’s in een stuitligging, waarbij de moeder doorgaans wordt geadviseerd in het ziekenhuis te baren. Er kan domweg te veel misgaan.

Maar in deze zaken volhardden de aanstaande moeders in hun wens om thuis te bevallen en de verloskundigen hebben hen daar bij geholpen. Spil in de zaak is ‘holistisch’ verloskundige Laura van Deth, die bekend staat in het bevallingswereldje. Bij haar schijn je terecht te kunnen als je thuis wil baren terwijl je dat eigenlijk afgeraden wordt.

Horlepiep

Nu weet ik als geen ander hoe vervelend het is als je geen zeggenschap hebt over jouw eigen bevalling. Na twee maal natuurlijk werpen wilde ik het de laatste keer graag eens met een ruggenprik proberen. Het leek me wel wat, ontspannen taartjes etend achterovergeleund de weeën haast onmerkbaar opvangen. Ik vroeg het mijn verloskundige. No problemo. Ik liet voor de zekerheid nog een keer groot met rode pen in mijn dossier opschrijven. Prima, gaan we regelen. Ik zei het onmiddellijk toen ik puffend het ziekenhuis werd binnen gereden. “Eeeeeh, weet je het zeker?”

Ja, dit wist ik zeker. Maar nee, ik kreeg de prik niet. Ook niet toen ik er om smeekte en de bevalling onaangename vormen aannam. Helaas, de anesthesist was er even niet. Ah joh, je doet het zo goed, dit kun je best zelf. Neeee, nu gaat het jammergenoeg niet, je zit in een weeënstorm. “DAAR-OM-WIL-IK-JUIST-EEN-PRIK!”.

Goed, die prik kwam dus niet en dat was vervelend voor mij. Maar wat wel kwam, was een blakende zoon. Het gevoel dat ik te weinig stem had gehad in de manier waarop de bevalling verlopen was, verdween onmiddellijk naar de achtergrond. Wat kan mij dat nu nog schelen? Ik heb een kind. Een gezond, warm, ademend, lichtroze kind.

Dat kan tenminste één vrouw die door Van Deth en consorten zo fijn is geholpen niet zeggen. Haar baby in stuitligging kwam dood ter wereld.

Of dat in het ziekenhuis niet zou zijn gebeurd, weet je natuurlijk nooit zeker. Feit is wel dat er een risico genomen is. Een risico met een kind. En dat begrijp ik niet. Al had ik van de gynaecoloog op mijn hoofd de horlepiep dansend moeten baren omdat dat het beste was voor mijn zoontje, dan had ik dat nog gedaan. Ja, ook zonder prik.

Vroedtante

Natuurlijk moet er geluisterd worden naar vrouwen die gaan bevallen. Je moet al zo veel regie uit handen geven, hebt geen ruk meer te vertellen over wat er met jouw lijf gebeurt, dus het gevoel dat je enigszins controle kunt uitoefenen is prettig. Maar je bent niet meer alleen. Dus als een arts zegt dat jouw hartelapje in een stuit ligt, dat jouw tweeling het best via een keizersnede ter wereld kan komen of er een navelstrengissue kan ontstaan, dan brand je maar een kaarsje naast je ziekenhuisbed. Alles beter dan een dode baby.

Dat die holistische vroedtante dan tóch meewerkt aan dit soort riskante thuisbevallingen, is onbegrijpelijk.

Ik heb even opgezocht wat holistisch betekent. Het is de levensovertuiging dat alles onlosmakelijk met elkaar verbonden is.

Blijkbaar betekent dat dus niet dat je je kop erbij houdt.

 

Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.

Geef een reactie