Als Marcella na een wespensteek in haar hals dreigt te stikken wordt ze in het ziekenhuis in een kunstmatige coma gebracht. Terwijl iedereen denkt dat ze onder narcose is wordt ze wakker. Maar ze kan niets zeggen en zich niet bewegen.

STEUN RO

“Ik hoorde de stem van mijn moeder die aan mijn bed zat. Mama! wilde ik roepen. Ik ben wakker! Maar ik kon mijn ogen niet openen. Niet bewegen. Met al mijn kracht concentreerde ik me op mijn benen. Het lukte me om een beetje met ze te wiebelen. Het viel één van de verpleegkundigen op. ‘Ze zal het wel koud hebben,’ hoorde ik mijn moeder zeggen. ‘Daar heeft ze snel last van.’ Nee! dacht ik toen ze een deken over me heen legde. Ik ben wakker, snappen jullie dat niet!

Wespensteek

Ik werkte tijdelijk in een supermarkt achter de kassa toen er een wesp binnenvloog. In plaats van rustig te blijven begonnen klanten om zich heen te slaan. Voordat ik het wist voelde ik een felle pijn in mijn nek. De wesp stak me. Totaal overrompeld was ik, het gebeurde zo snel. Meteen voelde ik me niet lekker. Ik had het idee dat ik flauw zou vallen. Eén van de klanten riep dat het gif eruit moest en begon in mijn nek te zuigen. Het hielp niet. Mijn keel werd steeds dikker. In een mum van tijd kon ik bijna geen adem meer halen. ‘Ik breng je meteen naar het ziekenhuis Marcella,’ zei mijn baas. ‘We hebben geen tijd om op een ambulance te wachten.’ In tranen stapte ik bij hem in de auto. Toen we in het ziekenhuis gevraagd werden om te wachten in de wachtkamer flipte mijn baas. ‘Ze is gestoken door een wesp en dreigt te stikken,’ riep hij. ‘Ze moet nú geholpen worden.’ Halsoverkop werd ik naar een behandelkamer gebracht waar ik adrenaline kreeg toegediend. Niet dat me dat verteld werd, alles ging razendsnel. Achteraf begreep ik dat ze dachten dat ik een allergische reactie had, maar dat was niet het geval. De bult van de steek veroorzaakte het gebrek aan adem, niet een allergie. Ik kreeg een stekende pijn in mijn borst. ‘Ze reageert niet goed op de adrenaline,’ werd er geroepen. Ik kreeg een tegenmiddel. Ondertussen gilde en schreeuwde ik. En sloeg ik om me heen. Tranen liepen over mijn wangen. Wat gebeurde er allemaal? Het ene moment was ik nog aan het werk en het volgende moment kon ik geen adem meer halen en was ik in een ziekenhuis.

‘We gaan je heel even in slaap brengen,’ zei de arts. ‘We willen een buis in je keel doen zodat we je zuurstof kunnen toedienen.’ Op dat moment was ik zo angstig dat ik het allemaal best vond. Terwijl ik de hand van een verpleegkundige vast hield kreeg ik een kap om mijn mond. Over een paar minuten ben ik weer wakker en is het voorbij, dacht ik. Toen werd alles zwart.