De vorige week opgelaaide discussie over het inenten van kinderen heb ik met iets meer dan gewone belangstelling gevolgd, vooral om de dingen die niet werden gezegd. In de inmiddels veelbesproken discussie bij Jeroen Pauw leek het haast taboe: tot nu toe waren het ouders in de biblebelt die onderuit de zak kregen omdat ze hun kinderen vanwege geloofsovertuiging niet lieten inenten.

STEUN RO

Nu gaat het om ‘hoogopgeleide ouders’ die andere principiële bezwaren hebben: we leven in een gezond land, onze kinderen kunnen wel tegen een stootje, waarom zou je die ziektes in standhouden door de kinderen met gif in te spuiten? Over de mensen die uit religieuze overwegingen hun kinderen niet vaccineren, hoor je niemand.

In 1971 werd Staphorst getroffen door een polio-epidemie. Dat was wereldnieuws. Wat mij daarvan het meest is bijgebleven – maar wat niet zomaar terug te vinden is: de bizarre blunder van De Telegraaf, die op de voorpagina een foto plaatste van een slachtoffer van polio. Een meisje in een rolstoel. Dat was helemaal geen slachtoffer van een kinderziekte, dat was een ‘gewoon’ gehandicapt meisje. Meer over die achtergronden staat hier

Een paar andere details nog die mij opvielen. In NRC Handelsblad schrijft Rosanne Hertsberger: “Terwijl laagopgeleiden de beschaving aan het ont-ontdekken zijn, zijn het voornamelijk hoogopgeleide ouders die van de preventieve gezondheidszorg hun ont-ontwikkelingsproject hebben gemaakt. Zij zijn op hun eigen kinderen aan het uitproberen of het misschien een beter idee is om te genezen dan om te voorkomen. En of je écht nog kinderverlamming krijgt van polio.”

En:

“Zo’n anti-vaccinatie-itempje bij Pauw is pijnlijk. Maar misschien is de schade die achter de schermen plaatsvindt nog wel ernstiger. Wie gaat er nu nog een nieuw vaccin ontwikkelen? Welk bedrijf gaat er nu nog een paar miljard uitgeven aan een middel tegen malaria, tbc of hiv. Je kan dat geld net zo goed in marketing gieten. Je kan het de farmacie niet kwalijk nemen. Ze gaven ons een vaccin tegen hpv, een middel dat ons straks een paar duizenden baarmoederhalskankerdoden wereldwijd gaat besparen, maar eenderde van de Nederlanders hield zijn dochters thuis. Want er zouden zomaar levensgevaarlijke chemicaliën in zitten.”

De hele column staat hier

Een tenslotte een stukje uit een discussie in de Volkskrant, afgelopen zaterdag. Over niet-ingeënte kinderen in een kinderdagverblijf. Je kunt als ouders zo je principes hebben, maar breng je andere kinderen daar niet mee in gevaar? De hoogopgeleide en hoogopgevoede kinderen hebben er zelf misschien geen last van, maar de kinderen van laagopgevoeden, moeten die dan maar het risico nemen? Het lijkt me een discussie die in religieuze kringen ook moet spelen. Of brengen die hun kinderen niet naar de crèche?