Ruim een jaar geleden verloren Jop de Vrieze en Zvezdana Vukojevic hun zoontje Mikki vlak voor de geboorte. Nu zijn ze weer zwanger. In deze serie doen ze verslag van de emotionele rollercoaster waarin ze terecht zijn gekomen. Deze week episode 6, over de obductie van je overleden kind.

STEUN RO

Er staat een eenzaam kuipje margarine van het Albert Heijn huiswerk op de kantoortafel. Ernaast twee mandjes met witte en bruine bolletjes met kaas, ham, filet americain en brie. Op sommige wat rucola. Melk, karnemelk, koffie en thee. Geen doos met tissues.

Zojuist arriveerde ik op de vijfde verdieping van een kantoorgebouw in Utrecht, bij de Patiëntenfederatie. Gehaast, vijf minuten te laat, maar ik blijk de tweede aanwezige. Niemand staat te trappelen om hier te zijn.

Ik stel me voor aan de enige andere moeder die er al is. Ze kijkt me lang aan en herhaalt mijn naam. Ze spreekt ‘m opvallend goed uit met korte klanken, de juiste klemtoon en een harde -Z: ‘Ben je misschien een vriendin van Ruben?’

Haar naam is Jessica en ze blijkt vrienden van ons te kennen, Ruben en zijn vrouw Aldijana. Er begint me iets te dagen. Ruben vertelde een tijdje geleden over een oude vriendin van hem die ook een doodgeboren zoontje had gekregen, James. Hij had haar ons artikel gestuurd. Wij waren de eerste van in totaal vijf stellen in hun omgeving die een doodgeboren kindje kregen.