Vorig jaar verloren Jop de Vrieze en Zvezdana Vukojevic hun zoontje Mikki vlak voor de geboorte. Inmiddels zijn ze weer zwanger en schrijven ze over hun ervaringen en levenslessen. Episode 16, over de laatste loodjes.

STEUN RO

‘Don’t push your luck’, had een van onze gynaecologen gezegd. Er was in agenda’s gekeken en zo gepland dat de gynaecoloog die ons al die maanden zo fantastisch begeleid heeft dienst zou hebben. En dus stond vanochtend om vijf uur de wekker en meldden we ons om half zeven in het ziekenhuis, krap negenendertig weken op weg.

De nacht was gebroken door jouw onrust en mijn zeehondenhoest. Panisch duwde je je buik heen en weer omdat je hem niet voelde. Misschien is ie al dood! Je wilde mij wakker maken, maar vlak voordat je een poging daartoe ondernam viel je in slaap en juist toen begon hij aan zijn boksuurtje.

De jongen van achter de balie leidde ons naar de verloskamer waar het vandaag allemaal gaat gebeuren. Vrijwel dezelfde als toen. De verpleegkundige schreef ‘Welkom Zvezdana en Jop!’ op het whiteboard. ‘Dat deden ze de vorige keer niet zo’, zei je. ‘Toen was er ook niet echt een sfeer voor vrolijke uitroeptekens,’ antwoordde ik.

De afgelopen dagen waggelden we als twee kippen zonder kop door het huis. Jij was vooral bezig met ordenen, opruimen en klaarzetten van spullen in huis, ik met het zoveel mogelijk afronden van al het werk dat ik nog heb lopen.
Gisteravond zat ik nog oude foto’s van de camera te wissen, om plaats te maken voor wat straks komen gaat. Foto’s van onze vakantie in IJsland, de enige reis die we maakten met Mikki in jouw buik.