“Mensen die elkaar de vreselijkste dingen aandoen, dat interesseert me enorm. Waarom doen ze dat en hoever kunnen ze gaan?” Een interview met Martine Bijl als haar eerste toneelstuk in het theater te zien is: Walters hemel (1996)

STEUN RO

Marine Bijl: ‘Zelf sta ik liever niet meer in het theater. Eerlijk gezegd heb ik daar geen zin meer in. Ik ben namelijk nogal plichtsgetrouw. De hele dag ben ik dan bezig met het programma dat ik ‘s avonds moet doen. Overdag zeg ik in de keuken mijn tekst van begin tot eind op. En omdat ik op tijd wil zijn, vertrek ik vroeg van huis. Kortom, op de planken staan is leuk, maar ik vind het veel leuker om thuis te zitten schrijven.’

Het thema is bij mij altijd hetzelfde: mensen die elkaar de vreselijkste dingen aandoen. Dat interesseert me enorm. Waarom doen ze dat en hoever kunnen ze gaan? Wanneer en waardoor houdt gesar op? Hoelang duurt het voordat iemand zegt ‘dit pik ik niet’? Dat fascineert me, daar gaat het altijd over.’

Het is begin 1996. Binnenkort wordt haar komedie Walters hemel uitgebracht, een komedie. Dat klinkt gemoedelijk, maar volgens Martine Bijl is het tamelijk naar wat er gebeurt: ‘Het stuk speelt in een omgeving die ik goed ken: een schrijversmilieu. Het zijn mensen die snel denken, goed gebekt zijn en snel een antwoord willen. Ze zitten vaak te loeren of ze ergens een grap over kunnen maken, of iemand onderuit kunnen halen. Ik schrijf graag puntige dialogen. Daarom heb ik dat milieu gekozen.’

Krampachtig