Pieken en dalen, meteen al op de openingsavond van CaDance, het festival voor hedendaagse dans. Van tenenkrommend lange dans tot ten hemel schreiend drama. Hoogtepunten: danseres Sammie Hermans en het gehele Mom:Me.

Nieuw artistiek directeur Stacz Wilhelm benoemt in het bijzijn van de minister tijdens zijn openingsspeech de harde bezuinigingsjaren sinds 2013. De zogenaamde vanzelfsprekendheid van kunst wil hij vervangen door verwondering. Verplettering had hij ook kunnen kiezen. Dan maakt dans pas echt indruk en dat is wat het doet op de openingsavond. Omlijst door een verbluffende solo op internationaal topniveau van het Nederlandse talent Bboy Shinshan en een doorgeconceptualiseerde dansinstallatie van Amos Ben-Tal, vormen W van Samir Calixto en Mom:Me van Ryan Djojokarso de twee vlaggenschepen van CaDance.

W: ‘this is eery’

Gooi Wagner, Nietzsche, godinnen en een rokend altaar bij elkaar en je waant je in een groot theater in een Duitse stad. Samir Calixto weet echter op het bescheiden podium van Theater aan het Spui een geheel eigen wereld op te roepen. Reken er bij de Braziliaanse choreograaf maar op dat de dansers zich intens in ritmisch herhalende dans storten, zonder een snel einde. Ook de fraaie proloog van vallende rook kondigt aan dat een indrukwekkend lange voorstelling te wachten staat. Twee dansers houden de voorstelling  op de been: Sammie Hermans en Aya Misaki. Aya omdat ze de bewegingskwaliteit dramatisch invult, Sammie, dat als rank zoenoffer eerst de lome spanning weet vast te houden om vervolgens tijdens een aller egisters opentrekkende apotheose de voorstelling door een verlossende geluidsbarrière heen laat breken.

Waar Calixto zich vooral verwondert over de mythologie van de vrouw (‘haar mysterie is er om te ervaren en niet opgehelderd te worden’) komt Djojokarso met een heel praktisch vrouwelijk probleem.