Een kind? Dat hoeft je leven toch niet op zijn kop te zetten? Van popfestival tot bruine kroeg tot chique restaurant, veel jonge ouders slepen hun kroost overal mee naar toe. Roos Schlikker, zelf moeder van twee, vindt dat niet zo’n goed idee.

STEUN RO

Kijk kleine Titus daar nou staan. Met zijn spijkerbroek, modisch afgezakt tot halverwege zijn kontje. Met zijn gloednieuwe Nikes aan zijn  voetjes. Met zijn leren jackie. Kleine Titus is helemaal het binkie. Het is alleen zo jammer dat ie die Skulls-koptelefoon (mét doodshoofdjes) steeds van zijn koppie trekt. ‘Lieverd, doe nou niet, die moet je ophouden,’ fleemt zijn moeder. ‘Anders doen je oortjes straks au.’

Daar heeft Titus’ mama groot gelijk in. De bassen hier op popfestival Appelsap schudden bij volwassenen de ingewanden al zowat door elkaar en laten trommelvliezen trillen, laat staan die van een driejarige. Zijn moeder highfivet met haar vrienden, ze maakt toffe hiphopmoves, terwijl Titus zwaar tegen haar been leunt en bleekjes om zich heen kijkt. Titus vader stuitert naast hem en probeert hem op te vrolijken.. “Heeeeeey Tituuuusssss, tof hier, he man. Heeeeeey Tituuuus, je rockt!”. Titus smijt zijn koptelefoon op de grond. En ik vraag me niet alleen af hoe de moeder dit gaat oplossen. Het voornaamste wat ik wil weten is: wat doet Titus in vredesnaam hier?

Rondgereden

Je kind overal mee naar toe nemen is hip. Op Into the great wide open werden ze rondgereden in hun wandelwagens. Op de Parade scharrelden ze tussen rosé drinkende hipsters. Bioscoop The Movies heeft de Babybios waar je met je kind naar een film (voor volwassenen) kunt en wie in een restaurant als Amsterdam gaat eten, moet oppassen niet over ze te struikelen.

De tijden dat ouders het adagium Rust, Reinheid en Regelmaat streng handhaafden lijken voorbij. Welnee, een kind, dat neem je gewoon mee, waar je ook naar toegaat. Echt, ze vermaken zich wel. En ze zijn zo flexibel joh, die passen zich wel aan.

Maar is dat wel zo’n goed idee? Voor de duidelijkheid: ik ben gek op kinderen. Sterker nog: ik heb er zelf twee. Maar die hiphoppen niet mee in de meute bij Rapper Dio. En ze hoeven niet urenlang aan tafel boven een bord slakken te hangen terwijl ze jammeren van de slaap.

Dat lijkt me namelijk voor die kinderen helemaal niet leuk. Voor mezelf trouwens ook niet. En voor de omstanders al evenmin.

Renée (30, moeder van Livia van 6) is zo’n moeder die daar helemaal niet mee zit. Livia zat al vanaf haar tweede jaar in sterrenrestaurants, vertelt ze trots. ‘Hoe eerder je ze laat zien wat er in de wereld te koop is, hoe flexibeler je kinderen worden,’ zegt ze stellig. ‘Laatst heb ik met Livia geluncht in het Conservatorium Hotel. Dan krijgt ze een mooie jurk aan, ik lak haar nageltjes en vertel haar dat ze een echte dame is. En dan blijft ze keurig aan tafel zitten, hoor. Ze eet alles mee. Dorade, kikkerbilletjes, you name it. Alleen oesters krijg ik er nog niet in. Maar dat komt wel. Ik vind het belangrijk dat ze niet wereldvreemd is en al jong overal aan went.”

Dat klinkt interessant, maar is het niet juist ietwat wereldvreemd om je kind met zes jaar gestikt en gesteven aan de oesters te zetten? Wat is er mis met een boterham met pindakaas? ‘Pffft, doe niet zo bekrompen,’ bijt Renée me toe. ‘Wat wil je dan? Je kinderen klein houden?’.

Nee, niet klein houden. Ze zijn gewoon klein.

 ‘Nou en?’ roept Myrthe (26) uit, moeder van Boy (2) en Fedja (3). ‘Ik heb mijn kinderen inderdaad meegenomen naar Appelsap en dat was hartstikke gezellig.’ Maar vonden zij het ook leuk? ‘Nou ja, er is altijd wel wat gemier op deze leeftijd maar dat heb je ook als je met ze naar het Vondelpark gaat. Kinderen zijn in wezen aardsconservatief, dus ze vinden dingen al snel eng en bedreigend. Maar dat wil ik ze juist afleren door veel met ze te ondernemen. Ja, dan gaan ze een keertje veel te laat naar bed, of ja, dan plassen ze een keer per ongeluk in hun broek omdat er geen wc in de buurt is op een festivalterrein. Dat is echt het einde van de wereld niet. Ik vind dat geen reden om thuis te blijven met mijn kinderen. Ik ben moeder, maar ik wil nog niet achter de geraniums.’

Sleeptouw

Dat laatste is een argument van veel ouders die hun kinderen op sleeptouw nemen. Ze willen zelf ‘leuke dingen doen’, dus wat hun betreft mag elke plek een openbare kinderspeelplaats zijn. Met name jongere ouders van onder de 30 dragen deze visie vaak uit. Dat is niet zo gek, want deze generatie houdt niet van kiezen. Ze hebben drie verschillende baantjes omdat ze die zo leuk vinden, ze willen elke vrijdag bandjes kijken in Paradiso, ze doen een beetje aan cultuur, ze willen dat ene popfestival niet missen, ze gaan op vrijdagavond lekker hip skaten en o ja, ze willen ook nog een kind. Als je ze vervolgens vraagt hoe ze dat allemaal combineren, zeggen ze: ‘Ach joh, mijn leven is helemaal niet veranderd sinds ik kinderen heb. Ik heb weinig aan hoeven passen hoor.’

Ouders willen zich dus niet aanpassen. Dat moeten de kinderen doen. Natuurlijk doen ze dat, ze weten niet beter. Maar is het wel allemaal zo relaxed als de pappa’s en mamma’s  doen voorkomen? Zo’n Titusje oogt helemaal te hip en te leuk, maar was die echt op zijn plek bij Appelsap? En een peuter die in slaap valt op een hard houten bankje in een kroeg, dat vind ik niet relaxed ogen. Dat vind ik zielig.

Peter (31), vader van Bjorn, is het met me eens. ‘Er zit een hoge mate van gemakzucht in, als ouders hun kinderen niet gewoon op tijd naar bed laten gaan en die kinderen dwingen hún leven mee te leven. Ik vind het ook a-relaxed. Ik heb vrienden die altijd willen afspreken met de kinderen erbij. Maar je kunt die kinderen niet even uitzetten, die willen aandacht. En aan de ene kant roepen deze vaders en moeders dat ze het zo gezellig vinden, dingen met de kinderen ondernemen, maar aan de andere kant zeggen ze de hele tijd tegen die kinderen dat ze éven hun mond moeten houden, want papa wil chillen en kletsen met zijn vrienden.’

NUUUU!

Even chillen gaat best lastig met een kind dat middenin een overvol restaurant roept dat ie moet POEPEN en wel NUUUUU! De kinderloze Jetske wordt af en toe gek van het ‘kotergekrioel’. ‘Er zijn echt plekken in de stad die ik mijd vanwege de hoeveelheid kinderen. En dan heb ik het niet over Artis of speeltuinen, want dat is natuurlijk hun terrein. Maar ik was laatst op zondagmiddag in Mazzo om een broodje te eten met een vriendin en we konden elkaar niet verstaan door het kindergekrijs.’

Nu zijn restaurants natuurlijk openbare gelegenheden en zijn sommige kinderlozen ook wel erg intolerant waar het kindergeluid betreft, maar ik begrijp de irritatie wel. Zeker als ik ’s avonds me verheugd heb op een echt goed diner inclusief fijn wijnarrangement is het laatste wat ik wil horen ‘Lussiknie’.

Veel jonge ouders zijn heel bang dat hun leven voorbij is, nu ze kinderen hebben. Dat is onzin.

Natuurlijk kun je als ouder nog uit eten of biertjes drinken met je vrienden. Maar wat is er mis met een oppas? Een oppas die kinderdingen met je kinderen doet zodat jij je eigen volwassen leven kunt wijden. Is dat ook niet de meest volwassen benadering van het ouderschap?

Eerder verschenen in: Het Parool

Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.

Geef een reactie