In het AZ-shirt nog zei hij nooit terug te keren bij Ajax, dat zag hij absoluut niet zitten. Zondag echter nam Niklas Moisander, in zijn bagage alsnog drie seizoenen in het Amsterdams rood-wit, in tranen afscheid van de Arena. De Fin (29) vertrekt deze zomer naar Sampdoria. In Italië, het walhalla voor een verdediger, zal de ‘lieve jongen’ misschien toch wat meer een schopper moeten worden. Al is het maar de vraag of het in hem zit. ‘Harder, gemener ook. Ik zal wel moeten.’

STEUN RO

Het afscheid was speciaal geweest. Zijn begin maart geboren dochter Stella zat op de tribune, zijn moeder was ingevlogen. Ze mocht – meer onwille van Moederdag, dan vanwege zijn afscheid – vooraf aan de wedstrijd tegen Cambuur Leeuwarden (3-0) mee het veld op. 'Het was allemaal erg emotioneel. Ze heeft een zwaar jaar gehad, is ernstig ziek geweest. De dag was al met al heel speciaal, ik had in het begin moeite me op de wedstrijd te concentreren.'

Dat maakte feitelijk ook niks uit. Het gaat al een tijdje nergens meer om voor Ajax, voor Niklas Moisander. Hoewel. Moisander: 'Voor een verdediger is er altijd iets meer. Je wilt de nul houden. Dat je in de minst gepasseerde verdediging speelde, is wel degelijk van belang voor een verdediger.'

Daar staat hij het graag. In het hart van de verdediging. In het middelpunt van de belangstelling verkeert hij liever niet. Dan wordt hij weer die verlegen, bescheiden Fin. Er waren niettemin bloemen, een borstbeeld, mooie woorden van trainer Frank de Boer, die hem ‘een heel speciaal persoon’ en ‘een geweldig mens’ noemde. Alsof ook de coach niet precies wist wat hij van Moisander-de-voetballer moest vinden.

Aanvoerder

Zijn laatste wedstrijd in de Arena was er één zoals vele andere. Moisander vulde als altijd het aanvoerderschap op zijn eigen wijze invulde, zonder veel uiterlijk vertoon. Hij had het overwicht van een late-twintiger. Met zijn 29 lentes haalde hij in zijn eentje de gemiddelde leeftijd van de basisteam met een jaar omhoog.

Serieus, dat was Moisander. Dat zal hij ook in Italië zijn. Op het enge af. De overgang naar Sampdoria was nog amper afgekondigd of Moisander ging op Italiaanse les. Niet even wachten, dingen uitstellen. Nee, het moet meteen. Liever gisteren dan vandaag. Dat maakt hem ook de aanvoerder van dit Ajax, waar het dit seizoen zo nadrukkelijk aan natuurlijke leiders ontbrak. Davy Klaassen kan het worden, maar is nog jong. Moisander had wat dat betreft zijn leeftijd mee.  

Tussen al die jonkies trachtte de nestor ook zondag onzichtbaar te blijven. Zijn man simpelweg uit te schakelen. Tuurlijk, altijd wil hij ook naar voren. Opbouwen, inschuiven. In de diepte passen, met dat typische linkerbeen, altijd een halve meter achter zijn rechter. Van een afstandje zag hij Ajax na rust via de Denen Viktor Fischer (2x) en Lasse Schöne – alsnog afstand nemen van Cambuur.

Leuk was echter ook de laatste wedstrijd in de Arena niet. Moisander: 'Het was om meerdere redenen een zware tweede seizoenshelft. Mijn moeder was ziek, sportief was het niet top. Deze selectie is heel erg jong. De trainer zal goed weten wat hij volgend jaar wil, maar ik zou er meer ervaring bij halen.'

Relativeren

'Ik zat vaak op de bank, vanwege de transfer. We hadden moeite de juiste tactiek te vinden, die goed uit te voeren. Het liep niet. Ik ben dan een moeilijk persoon om mee te leven. Al heeft de geboorte van mijn dochter me wel geleerd te relativeren.'

Moisander, opgeleid bij TPS Turku, kwam in 2004 naar Ajax, met zijn broer Henrik. Drie seizoenen speelde hij in de jeugdopleiding, van een doorbraak kwam het destijds niet. 'Ik was mentaal nog niet sterk genoeg.' Via FC Zwolle en AZ – waar hij in 2009 landskampioen mee werd – haalde hij alsnog zijn doelen. Italië was altijd al zijn favoriete land. Liefst was hij er in 2012 rechtstreeks heen gegaan. Maar toen Ajax interesse toonde, koos hij alsnog voor een terugkeer in Amsterdam. 'Sinds ik als kind Jari Litmanen met Ajax de Champions League zag winnen, wist ik dat het voor een Fins jochie mogelijk was bij deze club te slagen.'

In tegenstelling tot Litmanen werd hij echter nooit de lieveling van het publiek. Het was logisch dat de poging van Ajax om de hashtack #NiklasBedankt trending te krijgen, mislukte. Er zijn weinig jongetjes die op zondag naar de Arena gaan met Moisander én het rugnummer 4 op hun shirt. De vraag is ook gerechtigd of de Fin, goed genoeg voor de Nederlandse competitie, het gaat redden in Italië.

Op zijn positie bij Ajax is de oplossing al daar. Nick Viergever zal er gaan staan. Net zo links, net zo netjes gekapt. Net iets meer een gifkikker, een jongen die net even wat meer risico neemt. Hoe dat uitpakt, Moisander zal het op tv volgen. Misschien gaan ze hem alsnog wel missen in Amsterdam, zoals hij de stad zal missen. 'Ik heb hier twaalf jaar gewoond en de Nederlanders leren kennen als eerlijke, open mensen. Amsterdam is de stad waar mijn dochter geboren is, ik zal hier altijd met veel plezier terugkeren.'

 

    Edward Swier was er bij op de Olympische Spelen in Peking en Londen, deed verslag van Wimbledon en Roland Garros. Schrijft tegenwoordig ook over voetbal. Reed naast honderden andere koersen tien keer de Tour de France, in de volgerskaravaan. Zat er met zijn neus bovenop, maar zag niet alles.