Een beetje homo laat zich niet zo makkelijk terug in de kast jagen door wat letters, maar schrikken is het wel, die Nashville-verklaring. Voor wie het nog niet gelezen heeft: evangelische christenen uit de hoofdstad van de country-muziek hebben een pamflet opgesteld tegen homo’s en transgenders.

Dat epistel bereikte deze zijde van de Atlantische Oceaan, en is mede ondertekend door Kees van der Staaij, leider van de streng-christelijke SGP.

Best aardige man verder, zoals veel partijgenoten, en we wisten ook al wel dat dit soort aartsconservatieve opvattingen bestonden – zwart op wit komt het toch tamelijk harteloos over. Bijvoorbeeld de suggestie dat je kunt genezen van homoseksualiteit, alsof het een ziekte is. Niet erg in de geest van JC. Maar eigenlijk zegt de stroom van kritiek op het pamflet, vanuit allerlei hoeken – inclusief talloze predikanten en de ChristenUnie – meer over hoe Nederland aankijkt tegen dit thema dan die ene handtekening van ome Kees, die voet bij stuk houdt.

Dat ligt anders in de VS, waar het christendom vaak iets conservatiever wordt beleefd. Hollywood mag dan het Mekka van de porno zijn, een blote tepel op tv leidt al tot wijzende vingers en boegeroep. Of, zoals in de film Bohemian Rhapsody – die ironisch genoeg, met heel veel Freddie Mercury, net in de prijzen is gevallen – wordt opgemerkt over Amerikanen: puritans in public, perverts in private.

Journalist en columnist. Schrijft over alwat voor zijn pen komt, van Haagse politiek tot terrorisme. Beukt er graag op los met de filosofenhamer. Classicus en volgeling van Dionysus, liefhebber van spot en ironie, slaat nooit een cappuccino af.