Was die Nashville-actie nu een terloopse oprisping van een paar naïeve huis-tuin-en-keukentheologen? Of legt het document de diepere driften van christelijke hardliners bloot? Arjan Baan, één van de initiatiefnemers in Nederland: “Het beangstigende van deze tijd vind ik dat we bedwelmd worden door Babylon. Dat christenen zich over twintig jaar achter het oor krabben en roepen: hoe hebben we in vredesnaam homoseksualiteit in onze kerken toegelaten?”

In veel kerken is het gemakkelijker een rommelmarkt organiseren dan bidders vinden, zegt evangelist Arjan Baan met een ernstig gezicht. Al ruim acht jaar lang roept hij vanuit stichting Heart Cry zijn mening over het geestelijk klimaat in Neêrlands kerk de wereld in. Sommige leiders roepen terug. Anderen stoppen hun oren toe. En er zijn ook duizenden volgelingen. Jongelui, die zeggen te verlangen naar gemeenschap, ‘fellowship’, ‘koinonia’.

In reformatorisch Nederland kennen ze hem wel, Arjan Baan. Dat is die arminiaan van Heart Cry. Die activist. Man van het ‘overwinningsleven’. Charismaticus. Perfectionist. Om etiketten zit de geestelijk vader van Heart Cry niet verlegen. Dominees en andere leidslieden uit de rechtervleugel van de gereformeerde gezindte (de meest orthodoxe hoek van christelijk Nederland) hadden de enthousiaste bekeerling al snel in het vizier van hun theologisch geschut, toen in 2006 de stichting Heart Cry werd opgericht. En schieten moesten ze, want die Arjan kon met zijn clubje weleens een vervelende parasiet worden op hun kerkelijke erven. Met zijn beweging verlangde de evangelist uit Sliedrecht naar een ‘opwekking’ in kerkelijk Nederland en in dat kader riep hij kerken – vooral reformatorische – terug. Terug naar de Bijbel, welteverstaan. In de rechtse hoek preekten ze Jezus wel, zei hij, maar achter een vitrineglas. De mensen konden er niet bij. Het was tijd voor een nieuwe reformatie, een reveil, een opwekking.

Incidenteel
Het echte wildplakken begon in 2007, toen Baan tijdens een interview in het Friesch Dagblad de vraag ‘Zondig jij nog?’ beantwoordde met: ‘Incidenteel’. Dat vonden veel christelijke voormannen te ver gaan. Te midden van hordes boze bijbelgordelaars klommen ook de christelijk-gereformeerde dominees Cornelis Pieter den Boer en Arnold Huijgen in hun pen en schreven ‘een stigmatiserende publicatie’. Hun conclusie: Heart Cry is arminiaans. Dat betekent zoveel als: ze deugen niet.

Die storm is in de loop van de jaren wat tot bedaren gekomen. Ultrarechts en -links krijgen om verschillende redenen nog steeds een nare theologische bijsmaak van de stichting, maar op het snijvlak van het evangelisch en reformatorisch christendom kunnen veel gelovigen zich prima in het gedachtegoed van Heart Cry vinden. Ze bezoeken conferenties in Ambt Delden, ‘geestelijke groei’-avonden her en der in het land of volgen een twee jaar durende cursus aan bijbelschool Filadelfia in Langbroek.