Zie je ook regelmatig verhalen over tienermoeders in de media langskomen? Dan vraag je je vast af hoe het zit met de vaders– want daar horen we een stuk minder over.

STEUN RO

Vorig jaar waren er iets minder dan 1.500 tienermoeders. Het merendeel van de (ex)-vriendjes van de tienermoeders is 20+ en dus net een tikkie ouder. Uit onze research blijkt dat er voor deze jonge mannen vaak minimale aandacht is. Waar iedereen meteen voor de vrouw paraat staat, mag de man het zelf uitzoeken. Terwijl ook hun wereld volledig op zijn kop staat. Dit was ook het geval bij Dion en Daniël (allebei 24), vaders van de driejarigen Milo en Eva. In deze twee interviews vertellen zij over hun niet bepaald geplande vaderschap.

Daniël

Daniël: “‘Daniël, je moet nu naar huis komen’, zei mijn vriendin Laura overstuur aan de telefoon. Ze bleek zwanger te zijn, en dat terwijl ze een spiraaltje had. Oh shit, daar gaan we, nu is het allemaal afgelopen, dacht ik. We waren pas twee maanden samen, het was praktisch meteen raak. Ik had geen idee of de relatie wel stand zou houden; ik gamede veel, en studeerde voor spek en bonen. Een beetje stufi vangen en drie keer per week uitgaan, zeg maar. We hadden ook nog eens een moeilijke tijd achter de rug. Laura had eerst wat met mijn beste vriend en is met mij vreemdgegaan. Die vriendschap is daardoor op de klippen gelopen en daar baalde ik enorm van. Als het aan mij lag waren we voor een abortus gegaan, maar dat wilde Laura niet. Ik koos ervoor om bij Laura te blijven en voor het kind te gaan. Gelukkig reageerden mijn ouders goed en mocht Laura bij ons komen wonen, want ze kon niet in haar antikraakwoning blijven. Ik stopte met mijn studie en ging werken als adviseur in een verfspeciaalzaak. In ieder vrij uurtje dat ik had was ik aan het gamen, en als Laura iets over de baby wilde bespreken had ik daar geen zin in. Laura hamerde er al wel op dat ik verslaafd was, maar ik zag het probleem niet. Soms overviel me het gevoel dat ik helemaal geen kind wilde, dat ik het liefst weg wilde gaan. Ondertussen realiseerde ik me dat áls ik dan over tien, twintig jaar mijn kind zou willen leren kennen ik het kon vergeten. Daarnaast wist ik ook wel dat ik het niet kon maken om er vandoor te gaan en wilde ik graag samen met Laura zijn.”