De textielindustrie wil duurzaam overkomen, maar aan de dreigende natuurramp met plastic microvezels doen kleding- en tapijtmerken vooralsnog niets. Sterker nog: projecten met het recyclen van plastic verergeren het probleem alleen maar.

Synthetische textielvezels (deel 2)

‘De filters in kledingwinkels zitten er vol mee.’ Joost Verlaan is directeur van luchtfilterbedrijf Afpro. Al jaren ziet hij dat zijn installaties ook plastic textielvezeltjes uit de lucht halen. ‘Vooral waar veel goedkope synthetische kleding verkocht wordt, moeten monteurs vaker de filters vervangen.’ Ook in kantoren, scholen en openbare gebouwen wordt de lucht mechanisch gereinigd en overal worden minuscule plasticdeeltjes uit de lucht gehaald. Volgens Verlaan houden zijn filters 95 procent van de microvezels tegen.

Polyamide sokken, polyester tapijten, acryl shawls en microvezeldoekjes. ‘Kunststof textiel is een van de grootste bronnen van microplasticvervuiling’, zegt Jeroen Dagevos, milieukundige van de Plastic Soup Foundaton (PSF). De makke is dat het ook een van de onbekendste bronnen is. We zien ze niet, maar textielvezeltjes zijn overal: in de lucht en in het water, ze zitten in huisstof en plakken op ons voedsel.

Zwermen

Acht jaar geleden ontdekten wetenschappers dat er met het spoelwater vanuit wasmachines minuscule plastic kledingvezels de zeeën in stromen. Nader Europees onderzoek laat zien dat vijf kilo kleren tijdens een was gemiddeld negen miljoen vezels genereert. Sommige van die draadjes zijn zo klein dat je ze alleen met een speciale microscoop kunt zien; een tiende deel glipt dan ook door de rioolzuiveringsinstallaties en belandt zo in het oppervlaktewater.