Over de dure dakloze, de geoliede machine van de gemeente Purmerend en de uitzichtloze wachttijden

Het is nog vroeg als ik het Waterland ziekenhuis binnenloop. De dame bij de receptie knikt met herkenning en begrip. Sommige mensen in het ziekenhuis zullen intussen misschien denken dat ik er werk, maar de dame bij de receptie kent mijn situatie wel. Het ziekenhuis is zo’n beetje de enige plek waar je op zondag vroeg in de ochtend nog droog en warm kan zitten als dakloze. De dagopvang is dicht en de bibliotheek is alleen maar voor een paar uurtjes in de middag open.

Geert zit al op me te wachten. Met een kruiswoordpuzzel voor zich, zoals ik intussen gewend ben van hem. Onze stamtafel in het ziekenhuis is verplaatst. Voor de kerst zijn er een paar dagen achter elkaar optredens in de hal van het ziekenhuis. Er staat ook een vleugel in de hal van het ziekenhuis, ik wacht nog op de dag dat er – uit het niets – zoals ook soms op het Amsterdam CS gebeurt, een getalenteerde speler tevoorschijn komt en de sterren van de hemel speelt. Tot op heden hebben we het moeten doen met een iets wat minder getalenteerde speler. Maar, we mogen niet klagen. We zitten hier elke dag warm en droog en rond 9:30 komen dagelijks de vrijwilligers met de koffiewagen langsrijdend, om ons te voorzien van een bakje koffie en de vraag hoe het met ons is.

Michel Spekkers is een beginnend onderzoeksjournalist die het onrecht de grens over achtervolgt. Gaat een stapje verder en schuwt het extreme niet in zijn onderzoek naar corruptie, misdaad en geweld. Tot vorig jaar werkzaam in Venezuela, een land in verval met hoge misdaad en gigantische corruptie. Nu weer terug in Nederland