Het is weer vakantie. Een tijd waarin je verplicht bent om je dag te vullen met ‘iets leuks doen’. Ik ben nog niet lang genoeg in Nederland om te kunnen beoordelen of dit iets van deze tijd is of van alle tijden. Maar dat laatste lijkt mij sterk. Ik neem aan dat vroeger ook in Nederland de vakantieperioden minder hectisch waren. Dat men genoegen nam met een paar dagen helemaal niks doen.

STEUN RO

Tegenwoordig betekent ‘niks doen’ dat je juist iets moet doen. Je moet je vrije momenten volproppen met visites, dit kopen, dat bezichtigen, zus beleven, zo beproeven, hierin verzinken, daarin verzuipen. Om er vervolgens iets van te vinden. Om te delen en te laten zien dat jij er ook bent. Om anderen jou te laten liken.

Op eerste Paasdag ga ik, als elke andere zondag, naar het kleine, saaie, donkere zwembad in mijn buurt. Het is tien voor negen in de ochtend. Normaal gesproken heb ik dan het zwembad voor mijzelf. Ik kom aan en zie iets wat ik nog niet eerder zag. Een rij voor het zwembad! Een rij met uiteenlopende leeftijden en achtergronden. Ik zie geen bekende van mijn zondagochtendclubje.

Ik roep, ‘is er een actie? Twee mensen zwemmen, één betalen?’ Niemand vindt het grappig. Ik bemerk een lichte stress bij de mensen in de rij. Ze hebben nog veel te doen, nadat ze hier klaar zijn. Het lijkt wel een wedstrijd wie het vandaag het drukst heeft. Ik denk, wat doen jullie hier dan? Het is mooi weer. Normaal gesproken gaan mensen met dit weer naar het bos, naar het strand of fietsen, niet naar een zwembad. Vooral niet naar een zwembad zonder attracties, zonder glijbaan, zonder patat en raketijsjes.

Even twijfel ik of ik echt naar binnen moet gaan.