Waarom ik van dieselgeur houd, maar niet van Henk Wijngaard. En waarom er zó weinig uit mijn pen kwam, dat ik u nu een cadeautje aanbied.

STEUN RO

Vrij onverwacht ben ik sinds korte tijd hoofdredacteur ad interim van Nieuwsblad Transport. Het regende in mijn vriendenkring al snel grappen over Scania-trucks en Henk Wijngaard, maar in realiteit is het een schitterende krant voor de branche van transport en logistiek, daar ben ik al snel achter gekomen. Wat heeft een mislukte filosoof / classicus daar te zoeken, zult u zeggen. Niets natuurlijk.

Of toch wel? Nou, ik zal er geen metafysische bespiegelingen aan wijden, over hoe alles ooit begon met de uitvinding van het wiel, of over de Industriële Revolutie en de stoomtrein, of over de scheepvaart waarin Nederland nog steeds groot is – als belangrijkste Europese haven in de delta en als wereldspeler in de offshore. Al had dat prima gekund.

Nee, het is allemaal veel concreter en bovendien veel persoonlijker. Ik werd door deze speling meegesleept naar mijn jeugd, sterker nog, naar mijn lagere schooljaren in Nieuweschans, dat grensdorpje met meer cafés dan inwoners. Waar nu een kuuroord staat exact boven de voormalige voetbalvelden waar ik voor het eerst op een heus doel schoot. En waar mijn vader en ooms een transportbedrijf runden. Ik heb over die nostalgie geschreven, in een column in Nieuwsblad Transport, die ook nog hier in mijn kanaal volgt.

Code cadeau

Omdat ik door die nieuwe job de afgelopen maand niet toekwam aan mijn columns voor TPO Magazine, bied ik u hierbij mijn excuses aan plús – want daar heeft u meer aan – een code waarmee u tot eind februari alle stukken op TPO Magazine kunt lezen, ook die van mijn collega's. Vult u 0003ACTPOMAG8 in bij 'Abonnementen' – vindt u rechts boven op de homepage bij het profielpoppetje – en het zou moeten werken. Zo niet, geef me even een seintje! Vanaf januari 2014 krijgt u weer elke week een schrijfsel van mijn hand…

O ja, toen ik uit Nieuweschans verhuisde omdat het transportbedrijf van mijn familie over de kop ging, kwam ik terecht in Stadskanaal. Ook Oost-Groningen. Daar maakte ik al gauw nieuwe vriendjes, met wie ik dag in, dag uit op straat voetbalde. Al moesten we daarbij wel uitkijken voor sommige buurtbewoners die vonden dat een straat in een woonerf niet om te spelen, maar om te racen was. De ergste van allemaal was… Henk Wijngaard. Jawel. De man die zowel in z'n truck als in z'n auto de vlam in de pijp had.

    Journalist en columnist. Schrijft over alwat voor zijn pen komt, van Haagse politiek tot terrorisme. Beukt er graag op los met de filosofenhamer. Classicus en volgeling van Dionysus, liefhebber van spot en ironie, slaat nooit een cappuccino af.