Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpel, vandaag met een spiegeltje.

STEUN RO

'Hé hallo, jij daar, wat fijn dat je er bent, ik heb altijd zo veel plezier met je, sterker nog, zonder jou had ik me mijn bestaan niet kunnen voorstellen. Je bent iemand met wie ik kan genieten, in wie ik helemaal op kan gaan, bij wie ik me veilig voel. En mijn man is ook nog eens dol op je. Ik kan wel stellen dat je mijn allerbeste vriendin bent.

Ik heb alleen nooit naar jou durven kijken. O nee, hoor. Getsiederriekes. Dat doe je niet. Ik weet dat je er bent, ik weet dat we dikke maatjes zijn, maar een blik op je werpen? Daar word ik helemaal nerveus van.'

'Oh en Ah'-kreetjes

Soms denk ik dat wij vrouwen gek zijn. Bovenstaand gesprek gaat natuurlijk helemaal niet over een vriendin van vlees en bloed. Nee, die zien wij juist graag, we omhelzen haar, we knuffelen, we keuren elkaars laatste haardracht. No problemo. Maar die andere liebe Freundin die alle vrouwen hebben, wanen sommigen het liefst onzichtbaar.

Op internet waart momenteel een filmpje rond van vrouwen die voor het eerst met een spiegeltje naar hun doos kijken. Nee, dat zijn geen dames die hun leven lang opgesloten hebben gezeten in een donkere kelderkast dan wel bij een of andere rare grefosekte hebben toebehoord. Dit zijn doodgewone vrouwen. Ze mogen achter een gordijntje gaan staan en krijgen een handspiegeltje aangereikt. En dan zien we ze voor het eerst kijken naar hun eigen geslachtsorgaan.

In eerste instantie zijn hun reacties schattig te noemen. Gebloos, geschutter, kleine 'Oh en Ah'-kreetjes en eentje die uitroept dat het haar zo enorm meevalt, hoera!

Maar als je er langer bij stil staat, word je droef van dit beeld. Ze zijn er dus echt. Vrouwen die totaal vreemd zijn van wat zich tussen hun benen bevindt.

Je kunt denken: logisch. Kutten hebben met seks te maken en op seks rust bij sommigen een taboe.

Maar ik ga ervan uit dat deze vrouwen wel seks hebben. Hoe kan dat leuk zijn met iets wat je niet durft te zien? En er zijn dames bij die een kind hebben gekregen (weer een bewijs voor die seks trouwens). Ben je dan niet benieuwd waar dat hartenlapje van je uitgefloept komt?

Viezebahporno

Nu kunnen we natuurlijk hard gaan roepen dat het akelige mannenpatriarchaat met zijn viezebahporno vrouwen een vertekend beeld van de vagina heeft gegeven waardoor we denken dat we allemaal een Playmobilkutje bestaande uit een piepklein glad bolletje  dienen te hebben. En dat we daarom zo gefrustreerd zijn over onze eigen flamoes, met zijn haartjes en fliebeltjes en fladdertjes.

Maar kom op, we zijn toch niet gek? Hebben al die feministes in de jaren zeventig nou voor niks in paarse gewaden zonder onderbroek met hun benen wijd lofzangen gehouden op hun prachtige punani’s?

Overigens vind ik niet dat we opnieuw door die fase heen moeten. Zelfs ik vind dat er grenzen aan het betamelijke zijn, bovendien hoef ik niet ongevraagd in andermans geslacht te kijken. Maar zelf even lekker met een spiegeltje je verwonderen over je eigen anatomie, ik dacht dat alle vrouw dat deden. Mannen zitten er niet mee. Er is toch geen kerel te vinden die nog nooit zijn eigen roede en detail bestudeerd heeft? En gelijk hebben ze.

Schoonmoeder swaffelen

De vrouw en de kut, het zou een gouden relatie moeten zijn, maar het is er één die vaak wordt omgeven door schaamte en angst. Angst dat de kut lelijk is, niet aan de norm voldoet, malle luchtjes verspreidt. Toch gek dat er voor vrouwenschaamdelen allerlei gelletjes bestaan om de boel een beetje frissig te houden (wat niet hoeft, dozen zijn net katten, die reinigen zichzelf). Daarnaast zijn er tal van inlegkruisjes want o wee, stel dat er eens een druppelke lichaamsvloeistof in een slipje belandt, wat een viezigheid. Moet je je voorstellen dat mannen in de weer zouden gaan met Chillygel en daarna ter voorkoming van een droppie urineverlies allemaal een papieren hoedje om de eikel gaan dragen. Mét vleugels.

Wat ik zeg: soms denk ik dat vrouwen gek zijn. Terwijl de man vrolijk met zijn piem zijn schoonmoeder swaffelt (Hói Andy van der Meijde), houdt de vrouw de doos van Pandora gesloten. Ik zou zeggen: beplak je ramen met inlegkruisjes, zorg dat je lekker ongestoord alleen bent, grijp die spiegel en open de doos. Anders blijf je voor altijd een onwetende muts.

    Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.