Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, af en toe met een slagersmes. En als het nodig is, haalt ze de hakbijl tevoorschijn.

STEUN RO

Morgen ben ik jarig. Achtendertig. Merkwaardig om me te realiseren dat dit over mijzelf gaat. De dertig ver achter me, de middelbare leeftijd nadert.

Laatst kwam mijn man thuis met een grote kunststoffen berenmuts, gekocht op de kinderafdeling van de H&M. Leuk voor onze oudste zoon, leek hem. Ik griste hem uit zijn handen. “Nee joh, die is veel te groot! Echt, dat ding past hem niet,” riep ik, het geval potsierlijk op mijn kop zettend.

Bijna veertig en dolblij met een kindermuts, het heeft iets pathetisch, ja. Ook is het schrikken als ik in een modeblad de kinderkleding leuker vind dan de verantwoorde fashionpagina's voor dames van mijn leeftijd. "O vet, een jurkje met Elvisprint!". Ja, ik zeg dus ook nog vaak: "O vet". Dat is allemaal niet best.

Vreemdganger

Tegelijkertijd merk ik dat de ouderdom in alle hevigheid toeslaat. Sterker nog: ik transformeer langzaamaan in een moralistische ouwe taart.

Zo vertelde iemand me laatst over haar minnaar. Hij bleek een getrouwde man met vier kinderen. Vroeger zou ik meteen hebben geroepen: "O wat heftig, maar vertel vertel verteeeeel!". Nu echter voelde ik een andere kriebel. Eerst kon ik het niet thuis brengen, maar toen wist ik wat het was. Morele verontwaardiging. En terwijl ik voorheen zou hebben gedacht: 'Tja, hij is de vreemdganger en zij heeft niets te maken met zijn leven thuis,'  kon ik het nu niet laten haar te zeggen dat ik het een lastig idee vond dat zij vrolijk kunstjes in bed deed met een vader wiens jongste een dreumes van anderhalf is.

Vanmorgen hoorde ik dat in de politiek stemmen opgaan om hoerenlopers aan te pakken. Want een man die zijn piemel steekt in een meisje dat overduidelijk tegen haar zin haar benen spreidt, verdient straf. Inderdaad, knikte ik geestdriftig. Om me vervolgens te realiseren dat ik het reuze eens was met een standpunt van de ChristenUnie.

Fatsoensrakker

Wat is er met me aan de hand? Ik ben altijd de eerste geweest om Vrijheid Blijheid te prediken. Doe wat je goeddunkt, leef je eigen leven, dat werk.

Maar de laatste tijd vind ik eigenlijk dat je niet alleen je eigen leven leeft, maar ook dat van anderen. Dat je moet proberen een goed iemand te zijn. Dat je daarin een diepe verantwoordelijkheid draagt. En dat te veel mensen alleen maar uit zijn op het lessen van hun eigen dorst.

Jezus Christus (sorry, ChristenUnie), ik ben een ouwe fatsoensrakker in het diepst van mijn gedachten. Vet goed gemutst. Dat dan weer wel.

    Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.

    Geef een antwoord