Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, af en toe met een hakbijl.

STEUN RO

Terwijl ik dit schrijf, landt Obama met een helikopter midden op het Museumplein. Toen ik dit de opgewonden NOS-commentatorstem hoorde vertellen, werd ik even een puisterige puberjongen van dertien. Waaaaah! Met een helikopter! Midden op het plein! VEEEEEEEET!

Obama zal er amper van met zijn ogen knipperen. Met de heli op werkbezoek gaan, is voor hem een standaard ritueel. Net zo standaard als het voor duizenden gewone Nederlanders is om gedachteloos, een kartonnen koffiebeker en een appel in de hand, langs de OV-chippoort te lopen en zich vervolgens per trein naar een grauw gebouw in Diemen Zuid te laten vervoeren alwaar ze de hele dag dingen op alfabet gaan leggen. Just another day at the office.

The beast

Daar zal Obama weinig bij nadenken. Dat terwijl diezelfde duizenden gewone mensen stiekem als ze even alleen op de wc zitten wél dagdromen dat ze ooit een dag POTUS worden genoemd, een naam die zowel viriel als stoer als geheimzinnig klinkt (al is het simpelweg de domme afkorting van President of The United States).

Want dan mag je meepraten met de grote jongens. Dan heb je iets te zeggen. Dan aanbidt iedereen je. Dan leef je groots en meeslepend. Dan heb je een eigen helikopter. En een vliegtuig. En een bepantserde auto. Die ook nog een eigen naam heeft. The Beast.

Ook ik en de dertienjarige jongen die in mij woont, kregen net even een geilig waasje voor ogen bij het denken aan zo veel privileges.

Eenzaam

Tot ik zag wat er met het Van Gogh Museum is gebeurd. Voor de pui is een muur gemaakt van ijzer, zo hoog en breed als het gebouw zelf. Niemand kan er langs of omheen kijken, niemand zal er getuige van kunnen zijn dat Obama een momentje zijn neus vlak voor de geschilderde zonnebloemen houdt, geen sluipschutter kan zijn wapen op hem richten. Reuze veilig allemaal en ook heel begrijpelijk, maar als ik er over nadenk, vind ik het verschrikkelijk.

Het komt waarschijnlijk doordat ik momenteel elke avond naar House of Cards kijk. In deze televisieserie draait alles om Frank Underwood, een Amerikaanse congresman, die maar één ambitie heeft: president worden.

Rustig door een raampje naar buiten staren over het gras van het Museumplein is er niet bij

Hoe dichter hij bij zijn uiteindelijke doel komt, hoe kleiner en benauwder zijn wereld is. Op een gegeven moment wordt hij permanent beveiligd, zijn huis is hermetisch afgesloten, een rondje joggen zit er niet meer in. Geregeld heeft hij één-tweetje met de Minister President en het enige wat ik kan denken is: wat zijn deze politici eenzaam.

En ik weet, het is maar fictie, maar ook Obama runt uiteindelijk in zijn eentje dat Oval Office. Omgeven door jaknikkers of potentiele hielenlichters dient hij zowel zijn eigen belang als dat van het land en als het even kan de wereld. Hij schudt handjes, hij laat zich vrolijk met het blijde gezin fotograferen, hij moet onkreukbaar zijn. Zeker, hij heeft macht, maar in wezen is die ook beperkt (zie De Krim). Inderdaad, hij bezit geinige vervoersmiddelen, maar daar gaat de lol natuurlijk snel van af. En ja, hij ziet de wereld, inclusief de zonnebloemen van Van Gogh. Maar rustig door een raampje naar buiten staren over het gras van het Museumplein is er niet bij.

Onbespied

Wat doe jij als je even alleen bent? Misschien gaat je rechterwijsvinger op zoek naar grote schatten diep in je neusgat. Misschien masturbeer je. Misschien droom je dat je POTUS heet. Misschien denk je aan helemaal niets. Het kan allemaal, want jij bent een moment afgesloten van de buitenwereld.

Obama is permanent afgesloten van de buitenwereld. Maar zelden nog onbespied.

But where do you go to, my lovely, when you’re alone in your bed?

Ik kan me zo voorstellen dat Obama er af en toe, heel stiekem op de wc met zijn broek op zijn enkels, van droomt dat hij een dagje dingen op alfabet mag leggen. In Diemen Zuid.

    Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.