Groot en klein leed bij de politierechter. Verslaggever Kees Jansen schrijft het op.

STEUN RO

Toen er gevochten moest worden, wisten de twee mannen niet hoe snel ze in het Rembrandt Theater in Arnhem moesten komen. Maar nu ze zich voor de politierechter voor zware mishandeling moeten verantwoorden, zijn ze nergens te bekennen.

Alleen hun raadsman is deze middag aanwezig in de Rijnzaal van de Arnhemse rechtbank.,,Waarom zijn uw cliënten er niet?”, vraagt de rechter als de zaak begint. ,,Ze gaven de voorkeur om mij te sturen”, antwoordt de advocaat. Tja, dat is ook een antwoord.

Spektakel

Het is al even geleden dat de twee mannen samen met een derde persoon voor opschudding zorgen in de inmiddels gesloten bioscoop. Op 11 augustus 2012, bijna drieënhalf jaar geleden, is er in het echt meer spektakel dan op het witte doek. De drie mannen slaan en schoppen, meppen met stoelen, gooien met een reclamezuil en prullenbakken. En als het slachtoffer via de trap weet te ontsnappen, gooit een van hen een bierkrat met lege flesjes achter hem aan. Mis, dat wel.

Als hij weet te ontkomen, wordt vanaf de verdieping een bierkrat naar hem gegooid

In de zitting wordt duidelijk dat de mishandeling volgens getuigen zo zwaar is dat ze dachten dat het slachtoffer wel invalide of dood had kunnen zijn. Doordat hij vlucht, blijft hem erger bespaard. ,,De bioscoopmanager verklaarde dat het slachtoffer op de grond lag en een van de verdachten hem op zijn hoofd stampte alsof hij op een mier wilde doodtrappen”, zegt de officier van justitie.

Fout

En dat de zaak pas nu voor de rechter komt? Ehhh, foutje van de rechter-commissaris. Die liet het dossier ergens liggen. Pas na jaren duikt het weer op.

Even terug in de tijd, naar 11 augustus 2012.Het slachtoffer zit samen met twee anderen, waaronder een vriendin, in een van de bioscoopzalen. Tijdens de film praat het gezelschap met elkaar en daar reageert een van de latere geweldplegers op. Wat er precies gebeurt wordt in de rechtszaak niet duidelijk, maar het eindigt in een handgemeen tussen de twee mannen.

Dat blijkt slechts het begin. Als de manager van het theater de film stopzet, de lichten aandoet en in gesprek gaat met de twee ruziemakers, stormen plotseling twee mannen de trap van in het Rembrandt Theater op. Ze zijn gebeld door hun vriend in de bios en storten zich meteen op het slachtoffer. Hij wordt onderuit getrapt, geschopt en geslagen tegen hoofd en lijf.

Invalide of dood

De officier van justitie: ,,Toen ik het las, schrok ik van het buitensporig geweld. De manager van de bioscoop dacht dat de man invalide of dood geslagen zou worden. En toen hij wist te ontkomen werd er van een verdieping nog een bierkrat naar hem gegooid.”

Hij speelt de vermoorde onschuld

De advocaat vindt het allemaal wel meevallen. Er is geslagen, oké, maar om daar nou een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 75 dagen voor te eisen en dan ook nog eens een door het slachtoffer gevraagde schadevergoeding van 638 euro en 70 cent toe te kennen, gaat hem te ver.

Vrijkaartjes

,,B. (het slachtoffer, KJ), heeft zich ook niet onbetuigd gelaten. Hij speelt de vermoorde onschuld. Het letsel was niet zo groot, las ik in de stukken”, zegt de raadsman. De vergoeding, voor een kapotte bril, kwijtgeraakte oorknoppen, drie bioscoopkaartjes en een immateriële schadevergoeding van 350 euro vindt hij onzin. ,,Dat van die bioscoopkaartjes, daar had ik nog wel in mee kunnen gaan, maar hij heeft vrijkaartjes gekregen van de bioscoop. Ik geloof er niks van dat hij na drieënhalf jaar niet meer naar de bioscoop durft, zoals hij zelf zegt.” Bovendien heeft allemaal veel te lang geduurd voordat de zaak is behandeld, meent hij.

De politierechter moet er even over nadenken en trekt zich terug. Na een minuut of tien heeft hij zijn oordeel klaar: een werkstraf van 180 uur. ,,En dan ook echt werken.” En als het dossier niet jarenlang zoek was geweest, hadden de twee kopschoppers een gevangenisstraf gekregen. De schadevergoeding moeten ze ook betalen. Natuurlijk, vindt de rechter.

info@prettigverwoord.nl'
Kees Jansen is gek op smakelijke details, die hij beeldend in zijn verhalen verwerkt. Werkte voor AD Groene Hart, Arnhemse Courant en De Gelderlander. Is nu zelfstandig journalist en tekstschrijver.